Avé, Fauna!

30 Jun

MINOLTA DIGITAL CAMERAZondag 29 juni; dé dag dat het Nederlands elftal moest voetballen, maar bovenal de dag waarop het kinderfeestje van my little diva werd gevierd. Te oud voor koekhappen, te jong voor de avondfilm en dus werd het….een dagje Avifauna. Inderdaad, niet echt een logische keuze.

Ware het niet dat mijn prinses he-le-maal idolaat is van vogels en dan in het bijzonder nog van uilen.  Dat is overigens niet genetisch bepaald, want ik zelf heb dus he-le-maal niks met vogels. Maar dan ook echt niks Maar goed, haar feestje en zij wou vogels, dus op naar Alphen aan de Rijn.

Nu was het al jaren geleden dat ik zelf ooit vrijwillig naar het vogelpark ben geweest, dus ergens vond ik het dan ook wel weer leuk. Met vier kinderen en nog een moeder het park verkennen en kijken wat er allemaal te doen is. De voortekenen waren in ieder geval gunstig; de voorspelde regenbui viel alleen onderweg en op het park was verder geen kip te bekennen. Nou ja, die dan weer wel, maar qua mensen was het extreem rustig. Heerlijk!

Tegenvaller

Op de begraafplaats achterin was het ook heel rustig. Aan de hand van een aantal grafstenen werd informatie gegeven over reeds uitgestorven vogelsoorten. En dan niet in de trant van ‘rust zacht, lieve Dodo’, wel iets meer educatief. Maar ja, je kunt het nog zo leuk aankleden, het blijft een kerkhof met dode vogels. Even was mijn eigen uilskuikentje licht teleurgesteld, was dít nou het vogelpark?

Gelukkig kon ik haar snel vertellen dat er ook ‘echte’ beesten aanwezig waren. We gingen eerst naar de grote plas achterin, waar niet alleen vogels los liepen (hè ja, jottem..), maar ook een handjevol halfapen. Waarbij de aandacht van de kinderen vooral getrokken werd door de maki’s, die koddig met hun staartjes omhoog langs het pad met ons meeliepen. Moet trouwens wel sneu zijn voor die beesten dat, sinds de film ‘Madagaskar’, alle kinderen hen aanspreken met “kijk, daar loopt koning Juliën”. Maar goed, het leek hen niet te deren. Ze keken ons brutaal aan met een blik van ‘hé, wat maki me nou?’

Ik vond het schattig, al moest ik van dat gespring niet zoveel hebben. Het leverde wel nog een leuk poppenkastmoment op (kijk uit, achter je!) toen ik een foto wilde maken van de kinderen, terwijl er in de boom achter mij een maki zat te loeren. Waarschijnlijk zat hij te bedenken hoe hij mijn rugzak het beste open kon krijgen. Genoeg apenstreken, op naar de volgende stop.

Wat ik niet over heb voor mijn kind….

Naast vogels in kooitjes, vogels in weilanden en vogels achter glas, was er ook nog zoiets als de ‘Lori Landing’. Een ruimte waarin tientallen Lori’s rondvlogen, die je dan een cupje nectar mocht voeren. Aan al die ouders die afgelopen week hun dochters hebben begeleid bij het concert van One Direction: die herrie in het Ziggodome was nog niets vergeleken bij de kolereherrie die uit de bontgekleurde strotjes van deze kansloze kanaries kwam. En daarbij…ze waren ook overal, ik zag ze letterlijk vliegen. Gelukkig kon ik vluchten in een plexiglas tunnelbuis, van waarachter ik prachtige foto’s heb kunnen maken van de kinderen die onverstoorbaar doorgingen met het voederen van de vogeltjes. Ze genoten! (en de kinderen ook…)

Alsof dat nog niet genoeg was, moest ik ook mee naar een nachtsafari (een donkere ruimte waar je blijkbaar, als je heeeeel goed oplette een kiwi kon spotten. Gaat bij de groenteboer een stuk makkelijker kan ik u vertellen) en liep ik tussen een aantal bosuilen door, die gelukkig stil bleven zitten en niet gingen vliegen, want dat had mijn hart niet getrokken. Mijn dochter had een topdag, ik was al zes keer doodgegaan. Alles voor mijn kind!

Alles voor mijn kuikentje…

Maar ja, alles…betekent dus ook kijken naar de vogelshow. Zo’n show, die ik bij de dierentuin altijd probeer te vermijden, omdat ik er nou niet echt van gecharmeerd ben dat Barend de Zeearend even gezellig over mijn hoofd heen komt vliegen. Gelukkig viel het mee en vlogen de vogels vooral voor ons. Leuke show, grappige vogeltjes. Wat een meevaller. En al met al dus ook een topdag.

Totdat….één of andere vale gier het in zijn hoofd haalde om tegen mijn dochter te zeggen dat er in de laatste show nog een uil mee zou doen. Een oehoe zelfs! U begrijpt….we moesten nog een keer.

Dit keer was het dus wel een roofvogelshow. Hè ja, fantastisch. En wat fijn ook dat die wel zo lekker laag over het publiek vlogen. Wouw! Nee, vier wouwen! Top! Ik zocht mijn toevlucht bij de enige heer in het gezelschap, maar ja, het manneke is net tien, dus zulke brede schouders heeft hij nog niet. Nog even los van de factor gênant. Wel fijn om te zien trouwens dat de dieren daar heel goed behandeld werden, getuige de antennes op hun rug hadden alle vogels daar gratis onbeperkt WiFi.

(J) Oehoe !!

En toen…het moment suprême! Daar kwam de uil. En terwijl ik door de speeltjes van mijn vingers heen keek of het monster al gearriveerd was, hoorde ik de rest van het publiek lachen en kreetjes als ‘Awwww’ slaken. Want de aangekondigde oehoe bleek een lief klein konijnenuiltje te zijn. (ter illustratie, denk aan hamster die op twee poten loopt met een snaveltje…beetje dat formaat). En terwijl iedereen vertederd toekeek, wist ik al…nu gaan we het krijgen. Leer mij mijn dochter kennen.

En inderdaad. Aan het einde van de show beende mijn lieftallige diva woedend op de trainer af. Ik wilde haar wel achterna gaan, maar die wouwen vlogen nog steeds los rond (Hellup!!) en haar offeren voelde op dat moment echt het meest verantwoord, echt. Bovendien…zij staat haar mannetje wel. Zij wel.

Vanaf een afstand zag ik hoe ze bij de trainer haar braakballen uitspuwde en haar ongenoegen kenbaar maakte. Waar was de beloofde oehoe? Nou? Nou? Het antwoord was even duidelijk, als ontluisterend. De oehoe zat in de vroege show, de enige show die we niet hadden gezien. De man ’s middags had haar dus blijkbaar verkeerd voorgelicht. Lekker dan, lijkt de NS wel…verkeerde informatie verschaffen en daardoor de uil van 11 uur missen. Het kwam niet meer goed.

Totdat ze, eenmaal rustig geworden, zelf een kwartier later met de oplossing kwam. “Er zit niets anders op mam. We moeten gewoon nog een keer hier naar toe.”

Jottem! Ik kan niet wachten……..

 

Bron foto: wikipedia

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: