Aangeschoten wild

18 Jun

www.evertkwok.nl Dat winnen niet automatisch hetzelfde is als euforie, is vanavond maar eens bewezen. Winnen, dat deden de Belgen gisteren, toen ze na een 0-1 achterstand alsnog wonnen van de Algerijnen met 2-1. En na 12 jaar niet meer op dit podium te hebben gespeeld, was het niet meer dan terecht dat de spelers euforisch het veld verlieten. De duiveltjes!

Winnen, dat deed ook het voetbal gisterenavond, toen in een bloedspannende pot Brazilië en Mexico de leukste wedstrijd tot nu toe van het toernooi lieten zien (onze victorie op Spanje niet meegerekend natuurlijk 😉 ). In een dusdanig hoog tempo dat er geen tijd was voor herhalingen. Met zowel spelers als een scheidsrechter die niet flauw waren; ‘hij’ floot nergens voor en ‘zij’ jankten niet als er weer iemand onvrijwillig gras aan het happen was. De enige uitslag die recht zou doen aan deze wedstrijd was een gelijkspel, waarbij 3-3 misschien nog wel het best de strijd weergaf.

Niemand won, maar er was terecht sprake van euforie. Voor de fantastische reddingen van held van de dag Ochoa, maar zeker ook voor het Mexicaanse team als geheel, die geen grasspriet hadden ingeleverd aan de Brazilianen. Mentale winnaars, euforie alom.

Geen reden tot juichen
Maar de winst van ‘onze jongens’ van vanavond geeft weinig reden voor gejuich. Want wat hadden ze het moeilijk. En wat speelden ze lelijk voetbal in de eerste helft. Eigenlijk speelde Oranje precies zoals wij hadden verwacht toen ze aantraden tegen Spanje, maar door hun heldendaden op die bewuste vrijdag de dertiende, zijn we dat al lang en breed vergeten.

De leeuw liep rond als aangeschoten wild in een veld vol agressieve kangoeroes, klaar om de winst in de buidel te steken. Terwijl zij vrolijk rondhopten, leek het wel alsof er op het middenveld een wildrooster lag waar het leeuwtje niet overheen durfde en daarom maar probeerde met hele rare sprongen aan de overkant te komen. Maar ja, kangoeroes kunnen nu eenmaal beter springen, dat is algemeen bekend.

Gelukkig was daar hét moment van Arjen Robben en haalde iedereen in Nederland opgelucht adem toen het eerste doelpunt viel. Maar ja…dat doelpunt kwam als een boomerang weer terug en hielp Australië binnen een minuut weer aan een gelijkspel. En het moet gezegd….wat een wereldgoal ook van Cahill. Maar daar bleef het niet bij voor hem want naast dit doelpunt mocht hij later ook een gele kaart op zijn conto bijschrijven toen Martins Indi door zijn toedoen in verontrustende toestand werd afgevoerd van het veld.

Falende fluiter
En ook de inzet van de Aussies is alleen maar te roemen. Al hadden ze wel veel last van de vallende ziekte af en toe. Waarschijnlijk omdat ze door hadden dat de scheidsrechter niet echt op de hand van Oranje was. Want we verloren niet alleen van onszelf, ook de goodwill van de arbitrage hadden we niet mee. Dol op zijn fluit, deze man, maar dan vooral op de verkeerde momenten. Voeg daar de kleinkunstkwaliteiten van de Socceroos aan toe en het is niet eens vreemd dat Nederland op een goed moment een penalty tegen kreeg. Volledig onterecht, maar ja, dat veranderde niets aan de situatie.

Gelukkig was daar de redding in de vorm van een mooie voorzet van invaller Depay, afgemaakt door Robin-we-all-love-you van Persie en was de stand weer gelijk. Met de komst van Depay en het terugvallen naar het 1-4-3-3 systeem ging het sowieso al een stuk beter. Was er weer druk. En was het weer druk, rond het goal van Australië. Hij hing in de lucht, de 3-2, en hoe mooi was het dat dartelend jonkie Depay hem er in schoot. Wat een frisse wind op dat veld was hij, fantastisch!

Verloren van onszelf
En nu hebben ‘we’ dus gewonnen. Maar de euforie blijft uit. Want dit was naast een gewonnen wedstrijd toch ook wel even een reality check. Goed trainingsmateriaal, zou Van Gaal zeggen. Nog een reden om niet te juichen: de gele kaart van Van Persie. Hij zal de volgende wedstrijd niet aantreden. Wel weer leuk voor Klaas-Jan Huntelaar, want hem gun ik zijn WK minuten meer dan wie dan ook. Maar het is toch even omschakelen.

De meeste pijn in mijn buik echter, kreeg ik van de beelden van Martins Indi, gestabiliseerd en wel op een brancard. Dat zag er niet best uit. Uiteindelijk blijkt het ‘maar’ een hersenschudding te zijn. En hoe rottig ook voor het team, ik ben voor hem allang blij dat het niet ernstiger is, want daar leek het even wel op. Ook hij zal er komende wedstrijd(en) niet bij zijn. Jammer.

Beide benen op de grond!
Dus tja, eigenlijk was er weinig te genieten deze wedstrijd en zouden we dus kritisch moeten zijn en realistisch moeten blijven. We zijn er nog lang niet. Maar ja, aan de andere kant….we hebben wel al zes punten gescoord in de poule en we zijn zo goed als door. Dus fuck de reflectie, fuck de kritiek. Ik zou het best willen, maar mijn verstan en mijn oranjehart werken nu eenmaal niet zo goed samen op dat vlak. En dus gooi ik alle ratio over boord, geef ik toe aan mijn hoog oplopende oranjekoorts en ren met mijn toeter de straat op.

Ja het was hard werken. Maar the hell with that: WE HEBBEN GEWONNEN!!

Bron foto: EvertKwok.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: