Vier op een rij

15 Jun

13316248665_f2a15c8d09_oEr was gisteren eigenlijk maar één wedstrijd die ik heel graag wilde zien en dat was Engeland tegen Italië. Maar ja, dat betekende dus wel dat het een latertje zou worden. Het was het wachten meer dan waard, maar dat kwam vooral door het geweldige voorprogramma dat vier andere elftallen verzorgden.

Eind van de middag begon deze voetbaldag namelijk met Colombia tegen Griekenland. En ondanks het feit dat de Grieken niet meer zoveel op de bank hebben (oh wat een flauwe grap….maar ik kon het niet laten), had iedereen toch wel verwacht dat zij deze wedstrijd met een voorzichtige 0-1 zouden winnen. Of een gelijkspel zouden afdwingen. Al was het maar omdat Colombia voor het eerst na 16 weer eens meedeed op dit podium.

Echte mannen wonen in Colombia
Met hun slogan ‘Helden spelen zoals de Grieken’, leek het erop dat ze zelf ook heel hoge verwachtingen hadden. Als je jezelf gaat vergelijken met helden, dan denk ik gelijk aan personages als Superman. En we weten allemaal dat er één ding is waar Superman echt niet tegen opgewassen is. En zo ook dus gisteren, Los Caferetos (de koffieboeren), zoals de elf van Colombia ook wel genoemd worden, bleken het kryptonite waar de helden van Griekenland aan ten onder gingen.

Want waar de Grieken een beetje lullig als toeristen op zoek naar de leukste attracties (het doel??) over het veld slenterden, was de energie van de Colombianen ontembaar. Sowieso was het contrast groot, want waar de namen van het Griekse elftal me vooral deden denken aan filosofen, dagschotels en seksueel overdraagbare aandoeningen, deden de namen van de tegenstander denken aan guerillastrijders, tropische verrassingen en gepassioneerde minnaars (of sla ik nu door?). Het bewijs dat het hier om ‘echte’ mannen ging, leverde Rodriguez, toen zijn wenkbrauw scheurde en hij even snel naar de zijlijn liep, waar er direct een nietpistool op zijn hoofd losging. Hoppekee, niet zeuren, voetballen!

Het was een te leuke wedstrijd, die leek te eindigen in een 2-0. Maar om de vernedering compleet te maken besloot diezelfde Rodriguez om in blessuretijd nog even het laatste puntje op de i te zetten. BAM ! 3-0 ! Dank u en tot ziens. Denk dat menig Griek vannacht heeft gedroomd van de verschillende overwinningsdansjes die de Colombianen na elk doelpunt opvoerden, weer ’s wat anders als de sirtaki. Zelf heb ik vooral gedroomd van Panagiotus Kone, de man die eigenhandig de rock ’n roll terugbracht naar het voetbalveld, maar dit geheel terzijde.

Costa Rica in da house !!!
Het tweede gedeelte van het voorprogramma bestond uit de wedstrijd Uruguay tegen Costa Rica. De vraag die vooraf door iedereen werd gesteld: gaat Uruguay het redden zonder Suarez, die nog onvoldoende hersteld was van zijn knieoperatie. Het antwoord leek even ‘ja’ te zijn, toen Uruguay in de 22ste minuut een penalty mochten nemen en de stand op 1-0 zette. Kat in het bakkie. Toch?

Ware het niet dat Campbell in de 50ste minuut er 1-1 van maakte en zorgde voor wat nieuw elan bij zijn ploeggenoten. Wat nou klein landje? Wat nou underdog? Wat nou ‘de wedstrijd is al beslist’? De wedstrijd leek plotseling op die van Spanje tegen Oranje en alhoewel het hier geen 1-5 werd, denk ik dat de mannen van Tabarez zich gisterenavond wel net zo voelden als wij afgelopen vrijdag, toen Duarte nog geen drie minuten later de 1-2 erin schoot.

We weten allemaal dat je nooit je angst moet tonen, omdat je daardoor een makkelijkere prooi wordt, maar dat leek Uruguay niet te beseffen. Die schoten helemaal in de paniek, wisselden direct twee spelers en lieten Suarez langs de kant warm lopen. Zijn hechtingen zijn er nog maar net uit, maar als het nodig was, dan zouden ze niet schromen hem in te zetten, leek het signaal te zijn.

Waarop Costa Rica ook nog maar even een signaal af gaf en de derde treffer binnenschoot. Het was een superwedstrijd, één grote verrassing met helaas wel één minpuntje. Want ook al weet ik dat verliezen pijn doet, hoeveel nut heeft het om (in blessuretijd notabene!) je frustratie af te reageren op het scheenbeen van de tegenstander? Pereira dacht er anders over en kreeg terecht rood. Wat een schofterige, onnodige overtreding was dat.

Enkeltje terug naar Engeland
Tot nu toe was het een heerlijke avond en dan moest de hoofdact nog komen! Dat kon alleen maar tegenvallen dus. En inderdaad. Ondanks het feit dat het Engelse team met drie lagen winterkleding had getraind om de hitte het hoofd te kunnen bieden in Brazilië, leken zowel zij als Italië niet echt bestand tegen het benauwde klimaat. Het tempo lag laag, alhoewel de Engelsen in het begin van de eerste helft toch wel veel pressie uitoefenden. Zelf juichte ik al na drie minuten, toen de bal in het zijnet werd geschoten. Dacht echt dat het een doelpunt was. Niet dus.

De Italianen moesten het doen zonder Buffon, maar desalniettemin hadden de Azzurri aan Salvatore Sirigu ook een temperamentvolle doelman. Ik bedoel, als je je eigen verdediger een stomp verkoopt omdat hij een fout heeft gemaakt….who needs enemies if you have friends like that? Enfin, heel even leek het een leuke wedstrijd te worden toen het 0-1 werd en Engeland (via briljante pass van Rooney) binnen twee minuten hier 1-1 van maakte. Luid gejuich klonk vanuit de dug out. Maar was het wel gejuich?

Want dat juichen wel een vak apart is, bleek wel toen de fysiotherapeut van Engeland, Gary Lewin, het doelpunt vierde door op een waterflesje te springen. Het flesje won, zijn enkel verloor en de beste man werd met een brancard afgevoerd. Je enkel breken uit puur enthousiasme, what a way to go… Enfin, het was maar te hopen dat de Engelsen geen kramp zouden krijgen de rest van de wedstrijd, want op hun fysio konden ze niet meer rekenen. Helaas bleek kramp juist hun zwaarste tegenstander de tweede helft (oh ironie)

Vier op een rij?
In de tweede helft wijzigde enfant terrible Ballotelli de stand in 1-2 voor Italië en daar bleef het ook bij. Al met al was het niet de kraker waar ik op gehoopt had. Al heb ik wel genoten van het jonge talent Sterling, die met zijn 19 jaar jong liet zien dat er een nieuwe generatie voetballers klaar staat om rekening mee te houden.

Titel van mijn blog is vier op een rij, want natuurlijk was er eigenlijk nog een wedstrijd, maar dat trok ik qua tijdstip echt niet meer. En hoe spannend kon Ivoorkust tegen Japan nu eigenlijk worden? Eén blik op de uitslagen leerde mij vanochtend dat Ivoorkust met een verrassende 2-1 als winnaar uit de bus was gekomen.

Wat een leuk toernooi is het. Nu al. Ik geniet me suf!

Bron foto: Yonolatengo

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: