Loslaten

9 Apr

Daar gaat ze. Op haar stoere, crèmekleurige panterfiets. Helemaal alleen. Haren in de wind en een blos op haar wangen. Van de kou of van de opwinding? Ik vermoed van allebei een beetje. Zonder handen fietsen kan ze al een tijdje, maar wel altijd met mijn beschermende handen heel dicht in de buurt. Of ze nou wilde of niet.

In haar eentje op de fiets naar school, een nieuw verworven vrijheid die ze kan afvinken van haar lijstje. Ik kijk haar na, zwaai haar uit en knik haar bemoedigend toe, hopend dat mijn geforceerde glimlach niet verraadt dat ik haar het liefst aan haar snelbinders weer terug de tuin in wil trekken. Ik sluit de tuindeur en spreek mezelf vermanend toe. Ze kan dit. Jij kan dit. Toch?

Gisteren zat ze nog achterop. Toch?

Ik heb er werkelijk waar slecht van geslapen. Ja, ja, meneer van Veilig Verkeer Nederland, ik weet best dat u vindt dat kinderen zo vroeg mogelijk zelfstandig aan het verkeer moeten leren deelnemen, maar ik vind persoonlijk 18 vroeg genoeg. Gekkigheid natuurlijk, maar ook al is ze inmiddels tien, voor mijn gevoel zijn die zijwieltjes er gisteren pas afgegaan. Maar ja, ik kwam er nu echt niet meer onderuit. Voor een verkeersles op school moest de fiets mee en dus brak voor mij een nieuwe fase in het traject ‘loslaten’ aan.

Het is niet dat ik mijn dochter niet vertrouw hoor. Integendeel. Ze is verbaal behoorlijk sterk (genetisch bepaald zullen we maar zeggen), geeft liever voorrang dan dat ze het neemt en is extreem voorzichtig in het verkeer. Dus daar ligt het niet aan. Het zit ‘m meer in de route die ze moet rijden: die loopt toevallig nou net dwars door die grote, boze buitenwereld. En lieve mensen, die hoax berichtjes rondom witte bestelbusjes die dan juist nu overal opduiken (wat een timing!) dragen dan weer niet echt lekker bij aan mijn gemoedsrust.

Onvoorwaardelijke liefde, eeuwige angst bij inbegrepen

Nou ben ik ook een vreselijke moeder waar het dit soort zaken aan gaat. Altijd al geweest. Vind het ook niet helemaal eerlijk dat je daar vooraf niet beter over wordt voorgelicht. Weet je, als je je voorbereidt op de bevalling van je kind, lees je over zo’n beetje alles wat je lichaam verlaat op het moment suprême. Van slijmprop tot vruchtwater, van kind tot placenta, alles!

Alles, behalve je onbezorgdheid, daar hoor je dan weer niemand over. Over het feit dat je naast een kind ook bevalt van een buitenproportionele angst voor ongeveer alles wat een bedreiging voor jouw kind zou kunnen zijn.

Ik geef het heel eerlijk toe, ik ben er echt, echt niet goed in. Liet haar ook nooit achter in een speelparadijs bij een meubelwarenhuis, een onbekende oppas of een kinderdagverblijf. Tot aan haar vierde levensjaar hanteerde ik maar één motto. Als ik mijn portemonnee niet zomaar aan een wildvreemde overhandig, waarom zou ik dan wel mijn meest kostbare bezit aan zo iemand toevertrouwen? Iets wat ik best lang heb volgehouden, totdat ze naar school ging. En eerlijk is eerlijk, je groeit erin. En je leert relativeren. Tot op een bepaalde hoogte dan.

Wees gewaarschuwd!

En vanochtend brak dus een nieuwe fase aan. Waarbij ik vannacht dus ongeveer alle horrorscenario’s aan me voorbij heb laten gaan. Waarbij de minst erge variant nog wel slechte weersomstandigheden waren. Op zich voor haar ook een hel, want waar ik voor vijf jaar kerst aan ham met me mee sleep, is zij zo dun dat ze bij windkracht 5 al van haar fietsje waait. Maar goed, vanochtend was het windstil en scheen er een voorzichtig zonnetje. En ook alle andere scenario’s bleven in de kast, want om 8.20 uur belde ze me keurig op dat ze op school was aangekomen. Supertrots en voldaan. En terecht.

Het zal nog wel even duren voordat ik echt aan het idee gewend ben dat ze er straks ook op zichzelf op uit zal gaan. Op haar stalen ros. Maar het begin is er. Loslaten, ik kan het best. Het gaat niet zo snel, maar het gaat me lukken. Dat ben ik aan haar verplicht.

Oh enne…dat hele loslaat gebeuren is leuk en ik ga er ook echt, echt heel erg mijn best voor doen, maar de eerste de beste die mijn dochter geen voorrang verleent, aanrijdt of anderszins pijn doet, die laat ik nooit meer los.

Dat beloof ik.

 

 

 

 

Bron foto: Fabio Bruna

Advertenties

5 Reacties to “Loslaten”

  1. Patty 10 april 2014 bij 16:59 #

    Poeh…ik heb al moeite met mijn honden alleen thuis laten, laat staan dat ik kinderen zou hebben. Volgens mij zou ik die met duck-tape aan me vastplakken hahaha Sterkte met je tienermeiske 😉

    • bart 11 april 2014 bij 08:30 #

      nou Feetje, niet alleen moeders vinden dit eng
      ikzelf ben er de eerste paar keren stiekem achter aan gefietst
      op zo’n 100 meter erachter en zorgen dat ik niet werd gezien.

      dus jou P alweer 10, mijn M ook bijna!
      groeten Bart

      • feetjeblogt 13 april 2014 bij 21:47 #

        Hahaha…goed te horen! En wat leuk dat je hier reageert….de tijd vliegt hè….de meiden worden groot. Sterkte ermee, ik weet inderdaad uit ervaring dat vaders het er ook knap lastig mee hebben 🙂

    • feetjeblogt 13 april 2014 bij 21:46 #

      Thanks…het worden nog zware tijden voor mams. En die duck tape ga ik even onthouden, bedankt voor de tip 😉

      • ma kars 16 april 2014 bij 16:52 #

        ja zo voelt dat nu als moeder zijnde en als kind begrijp je dit pas vele jaren later. komt best goed met onze Puck!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: