Hakuna Matata

2 Feb

0ba3ff23-fe03-4d23-ba85-9716c9a6b462De laatste aflevering van Boer zoekt Vrouw van dit seizoen begon stormachtig. Althans, het waaide. Een klein beetje. Want op Bonaire had Aletta zowaar haar hart op een kiertje gezet, dus het tochtte behoorlijk door. En vooral Patrick ging daar nog harder van kwispelen, want man oh man, wat wilde hij haar toch graag een knuffel of zelfs (doe ’s gek) een kus geven. Maar ja, het is op Bonaire nogal heet dus er werden slechts kleine stapjes genomen. Tot teleurstelling van Patrick.

Jan daarentegen was meer voorzichtig. Of hij zichzelf als man van Aletta zag? Tja, zou kunnen. ZOU KUNNEN? Eh…Jan, graag of niet zou ik zeggen. Dus of een hartgrondig ‘Ja, ik wil!!!’ of je taait af. Maar nee, meneer was vooral op zoek naar een veilige modus. Ik zeg druk op F8. Met je veilige modus. Uiteindelijk was het natuurlijk niet aan de mannen, maar aan Aletta om een keuze te maken. Zij had afgelopen tijd als zeer intiem ervaren, want hé een goed gesprek kan soms veel intiemer zijn dan wat dan ook. Aldus haar woorden. Waarmee ze waarschijnlijk gewoon wil zeggen dat ze meer van praten dan van neuken houdt. Duidelijk dus. En de mannen die er nu waren, daar was ze dus mee uitgepraat, dus hé Yvon…pak ze maar in en neem ze maar weer mee.

Ik vond het nogal een anticlimax als ik eerlijk ben. Even hoopte ik nog dat Patrick geen genoegen zou nemen met de vage verklaring van Aletta en haar ‘bijzondere vriendschappen’. Dat hij dat hart, wat toch al op een kier stond, bruut zou opentrappen en haar vol passie en overgave tussen de geiten zou kussen. Zijn handen overal, zijn twinkelende ogen vastgeklonken in de hare. En na afloop een romantisch pingeltje op zijn gitaar. Dát zou pas een gevoelige snaar bij haar raken. Maar helaas…

L’Amour en France
Sorry als ik hiervoor misschien een beetje doorsloeg, maar ik liet me nogal inspireren door de Bouquetreeksbeelden uit Frankrijk. Jos en Saskia tijdens een strandwandeling, Jos en Saskia romantisch in de branding, Jos en Saskia die picknicken op de hoogste duin van Frankrijk. Wat een rare keuze was eigenlijk, want hoe lekker is een stokbroodje brie als er ook drie kilo zand je snufferd inwaait? Niet dat het hen iets deerde, want zij leefden vooral van de liefde.

Bij alle clichés hoorde natuurlijk ook een romantische boottocht, waarbij ik blij ben voor Jos dat Saskia de kapitein niet goed heeft kunnen zien. Anders had ze ons Joske waarschijnlijk direct overboord geflikkerd. Man, wat een heerlijk uniform met inhoud stond daar aan het stuur. Je l’aime ! Sorry, ik dwaal af. Jos vond het een mooi moment om te zien of zijn geliefde wel alles slikte en serveerde haar een paar oesters. (Waarbij ik weer even afgeleid was, want ik kan niemand meer een oester zien eten zonder in lachen uit te barsten na het zien van dit filmpje een tijd geleden) Ze slaagde met vlag en wimpèl (let op de Franse uitspraak…) voor de test. Was mij overigens niet gelukt. Ik duw nog liever twee armen in het achterend van een koe dan dat ik één zo’n zure mossel met kapsones naar binnenslurp.

Tijdens een diner verklaarden ze elkaar alweer (gaap…) de liefde en beloofden ze allebei op elkaar te wachten. Heel lang. Zolang als nodig is. Ja, ik wacht op jou. Nee, ik wacht langer op jou. Ja, echt…ik zal op je wachten. Zucht…geef die lui een Abri. Daarna ging het over samenwonen en samenwerken en werd er nog maar eens gekust. Een bezoekje van Yvon via Skype drie maanden later leerde ons dat ze nog steeds samen zijn en op elkaar wachten. Ieder op zijn eigen plek. Zelfs nu Jos van zijn roze wolk geflikkerd is, wacht hij nog steeds. Hij blijkt alleen niet meer zoveel haast te hebben met samenwonen als in het begin. Hij vindt dat wachten veel leuker.

Doei Janne !!
Na de tocht in Bonaire volgde wateroverlast in Tanzania. Boer Wim moest huilen. En tja, als een man van 4 meter 15 een traantje plengt, dan kun je daar heel wat jacuzzi’s mee vullen kan ik je vertellen. Ik moest ook huilen, maar dan vooral van het lachen, toen ik hoorde dat hij Janne naar huis stuurde. En daarna nog harder, toen ik zag dat Evelyne en hij direct doorgingen naar het zwembad, ongetwijfeld mét jacuzzi. Gewoon, om het nog lekker even in te wrijven. Even over dat zwembad…WTF…wat een prachtlocatie voor poedelbadje zeg! Wat een uitzicht! Ik snap nou waarom die Wim zo aantrekkelijk wordt gevonden. Ik bedoel, hier lopen er ook wel eens olifanten langs de rand van het zwembad, maar die hebben meestal gewoon een badpak aan. (ja, ja, vaak ben ik het zelf inderdaad)

Ik snap trouwens ook waarom hij voor Evelyne heeft gekozen. Niet alleen heeft ze de ideale hoogte voor een man, het is ook een heerlijk vrouwtje om op schoot te nemen. Of om op tafel neer te zetten. En als je eens gek wilt doen, dan zet je haar op een stoel. Dolle boel daar in Tanzania! Wim zag het wel zitten en had via de KRO laten regelen dat er geslapen kon worden onder de sterrenhemel aan de rand van het Riftvallei. Ik laat de grapjes over het valleiorgasme even voor wat ze zijn, al denk ik stiekem dat Wim daar wel op hoopte.

Evelyne vond het terecht allemaal wat snel gaan en werd er stront nerveus van. Zo nerveus dat ze ’s avonds na het horen van een huilende hyena informeerde of dat soms een koe was. Ja natuurlijk, alsof zo’n runderlap daar drie stappen kan zetten zonder opgevreten te worden door een tijger/leeuw/hyena/vul zelf maar in. Wim daarentegen was prima op zijn gemak, hij praatte alweer in de derde persoon over zichzelf. Terug van nooit weggeweest. Zo blij met zijn nieuwe bijzettafel annex vrouw. Zelfs drie maanden later, na de check van Yvon, waren ze allebei nog hartstikke verliefd. Hakuna Matata!

Wat de boer niet kent…daar willie niet wezûh
Ergens in Kopenhagen zag ik een keurig opgemaakt bed met een ontsierende vlek op een sprei. Het bleek Johan die met zijn Ingrid op citytrip mocht en zojuist was ingecheckt in een viersterrenhotel. Het was pijnlijk duidelijk…een boer van zijn erf trekken om op citytrip te gaan is ongeveer hetzelfde als een eskimo uit zijn iglo sleuren en in een zwembroek op een tropisch eiland neerzetten. Die kijkt dan ook volslagen wezenloos om zich heen en vraagt zich af waar hij in godsnaam een wak moet zagen om te kunnen vissen. Het hoort niet, het ziet er niet uit en het voelt niet goed. En zo was het ook bij Johan.

Eten in een restaurant? Gelukkig wilde Ingrid wel voor hem bestellen en lukte het net om met mes en vork te eten. Waarbij wel het bord gedraaid werd, de elleboog op tafel kwam, het mes werd afgelikt (en de vork ook) en de koffie geslurpt. En na de koffie kwam de paniek weer in de ogen: moet ik echt, echt weer naar buiten? Naar die chaos die ze de stad noemen? Gelukkig had zijn prulleke alle begrip en keerden ze samen voortijdig terug naar de warmte van zijn stal. Daar gedijt Johan nu eenmaal beter. En het is voor ons ook prettiger om naar te kijken, eerlijk is eerlijk.

Getuige het koffiezetapparaat en de twee tandenborstels die we zagen staan drie maanden later, is het stel nog altijd samen én heel gelukkig. Ze hebben zelfs in december samen een hele lelijke kerstboom versierd; een piekmomentje in de relatie. Ik gunde Johan aan het begin van het seizoen een lieve vrouw en ik ben zo blij dat hij iemand heeft gevonden waarmee hij die klik heeft. Waardoor er spontaan twintig eenzame jaren vergeten zijn. Of zoals zijn prulleke het zo filosofisch kan zeggen: samen is niet alleen!

Tot volgend seizoen?
Het was een heel mooi seizoen van Boer zoekt Vrouw, maar ik ben wel oprecht blij dat het volgende seizoen zich weer gewoon in Nederland afspeelt. Iets minder gehaast, iets meer een kijkje achter de schermen (zo miste ik enorm de bezoekjes bij de schoonfamilie) en iets meer gesprekken. Ik kan in ieder geval niet wachten tot het weer zover is. Allemaal heel erg bedankt voor het meelezen van de blogs (echt top, al die leuke reacties van jullie!) en voor iedereen die van plan is om naar de BZV afterparty te gaan volgende week nog één kleine waarschuwing. Mocht er een sympathiek ogende Canadese boer / grizzly knuffelbeer een gesprek met je aan willen knopen: vermijd oogcontact, loop voorzichtig achteruit en als je op vijf meter afstand bent ren dan voor je leven. Vind je dat iets te ingewikkeld? Geef ‘m dan gewoon een bakje nootjes.

Tot volgend seizoen!

Advertenties

14 Reacties to “Hakuna Matata”

  1. Erna 2 februari 2014 bij 23:16 #

    Geweldig!dank je voor je mooie verhalen!

  2. erna te loo 2 februari 2014 bij 23:57 #

    Ik zal je blog gaan missen! De afterparty komt er nog aan..ga je toch ook wel beschrijven hoop ik?

    Groetjes Erna

    Verstuurd vanaf mijn iPad.

    • feetjeblogt 2 februari 2014 bij 23:58 #

      Goed te horen…enne, als er iets leuks te melden valt of wordt uitgezonden rondom BZV dan ben ik er natuurlijk als de kippen bij!

      In de tussentijd blog ik verder over van alles en helemaal niets…. 😉

  3. Tineke 3 februari 2014 bij 08:53 #

    Complimenten, wat schrijf jij leuk, ik lach me rot en ik heb nog nooit naar BZV gekeken en dat ben ik ook niet van plan om te gaan doen. Groetjes uit Rotterdam.

  4. Ria te Lindert 3 februari 2014 bij 11:33 #

    Haha,wat een geweldige blogs heb je geschreven,jammer dat het weer voorbij is!!
    Heb ze met veel plezier gelezen!

  5. Johan en Ingrid 3 februari 2014 bij 14:09 #

    hoi,
    Wij willen je heel erg bedanken voor alle leuke en grappige blogs over BZV. We hebben er enorm van genoten en we zullen ze gaan missen. heerlijk hoe jij de uitzendingen en de boer(en)(in) beschrijft. Dank je wel hiervoor. ook je andere blogs worden hier gelezen. Geweldig!! lieve groetjes uit Denemarken. Johan en Ingrid

    • feetjeblogt 3 februari 2014 bij 15:12 #

      Kijk, daar word ik dan weer heel erg blij van 🙂
      Dank jullie wel!

  6. José 3 februari 2014 bij 14:51 #

    Weer helemaal geweldig. Ik ga het missen.

    • feetjeblogt 3 februari 2014 bij 15:12 #

      Ik blijf gewoon doorbloggen hoor…alleen even niet over BZV 🙂

  7. sonja 3 februari 2014 bij 20:45 #

    Weer een geweldig gevat stuk. Lol

  8. ansa 4 februari 2014 bij 12:12 #

    heb zelf de eerste en de laatste aflevering gedeeltelijk gezien, tussendoor las ik je blogs! geweldig, wat heb ik gelachen! heerlijk! Deed me een beetje denken aan de de beschrijving van Dokter Deen (eerste serie) door George van Houts op zijn fb pagina.
    Keep up the good work!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: