Tis wat…..

26 Jan

Daar zit je dan. Met je bord op schoot, op een klapstoeltje, verscholen in de loopgraven. Je probeert van je eenvoudige maaltijd te genieten terwijl de bommen en granaten je om de oren vliegen. Johan en Ingrid speelden samen deze scène uit WO II na, door in de melkput een bordje peenstamp te nuttigen terwijl de melkspetters en de warme koeienvlaaien hen om het hoofd vlogen. Ach, wat kon hen het schelen…ze waren te verliefd om het op te merken. De spetters vlogen er sowieso al vanaf tussen hun twee. Het is dat andere Ingrid, die later aanschoof er iets van zei. Zij had haar maal gewoon aan tafel genuttigd, want met haar schuldsaneringsverleden had ze nu niet zo’n behoefte om vrijwillig weer in de put te gaan zitten. Even viel het stil en Johan probeerde de situatie te redden door heel erotisch te sabbelen op een speklapje.  Wat lukte. Want Johan lukt namelijk alles.

Johan for President!
Hij snapt ook dat als al je kleppen dichtslaan omdat je smoorverliefd bent er niets anders op zit om voor je gevoel uit te komen. Want liegen dat doe je niet. Punt. En ja, een echte man mag daar echt wel een traantje bij laten. En dus vertrok hij met kleine Ingrid richting strand (andere Ingrid werd met een kop koffie in een strandtent gedumpt) en verklaarde haar huilend (“Ik ben zo blij met jou”) de liefde. Mooie televisie mensen! Ook het afwijzen van de andere Ingrid ging weer op zijn Johans. Met gevoel, respect en ook een klein traantje. Ik zeg, geef die man een lintje, een medaille, fuck maak hem president van Denemarken! Aan het begin van het seizoen gaf hij aan dat nog nooit iemand ‘ik hou van jou’ tegen hem had gezegd. Nou ik heb nieuws voor je Johan: ook ik hou van jou! Je bent mijn held! Van alle tranen deze aflevering (en het waren er nog al wat) waren die van jou het aller-allermooist.

Beloof me alleen één ding…hoe mooi ik die kwetsbaarheid en die tranen ook vind, probeer alsjeblieft niet te huilen tijdens de eerste keer seks.

Gebakken kut met peren
In Frankrijk vertrok Jos met zijn femmes richting een barbecue bij zijn goede vriend / pseudo vader Cor. Een barbecue in Frankrijk is trouwens bijna hetzelfde als bij ons, alleen moet je de huzarensalade vervangen door foie gras en al het vlees heeft dezelfde, dubieuze vrouwelijk vorm. Soort van gebraden flamoes denk ik, maar mijn Frans is niet zo heel goed. Het zag er in ieder geval lekker sappig uit, maar ik had me een beetje een kannibaal gevoeld als ik daar aan tafel had gezeten.

De dag na dit feestmaal schoof Jos alvast de bedjes op de slaapkamer tegen elkaar aan, zo overtuigd was hij van zijn keuze. Ik vermoed dat rond 20.36 uur, toen het keuzemoment werd uitgezonden, in Alkmaar massaal de vlag werd buiten gehangen. Want jawel jongens: Léonie is weer beschikbaar ! Jos koos namelijk voor Saskia, de Franse, bebrilde versie van Holly Hobby. En dus niet voor de stoere baywatchbabe, die naast een verpleegsterspakje ook een motoroutfit in de kast heeft hangen, tot aan haar schouder in een koe weet te verdwijnen en er dan nog stralend uitziet en zelfs in een vale, groene overall nog geil uitziet.

Maar ja, wat moet je met een mooi bord als je ook lekker kunt vreten uit een tupperware bakje? Lekker degelijk, maar of het net zo lekker smaakt Jos? De mannen in Alkmaar zijn je in ieder geval heel erkentelijk. Merci Beaucoup!

Gezondheid!
In Afrika gingen Wim en zijn dames naar de stad. De naam van die stad is ongeveer dezelfde klank die je voortbrengt bij één keer goed niesen…Arrroeshja. Gezondheid! Terwijl Evelyne zich wilde gaan inlikken bij de familie, zocht Janne direct naar de exacte locatie van de …juist ja. Er werd wat gebabbeld, er werd een fabriek bezocht en er werd op een werkelijk fabeltastische plek romantisch gegeten. Jammer alleen dat Evelyne erbij zat.

Echt waar Wim, hartstikke leuk dat fysieke gedoe, maar leer toch eens manieren. Dat gefriemel doe je pas als je met één vrouw bent overgebleven, dit was ronduit genânt. Ik hoop oprecht dat hij voor Janne kiest, want ik gun Evelyne wél het mooie uitzicht, maar een iets leukere vent.

Run Patrick, Run!
Op Bonaire ging Aletta plotseling wel heel voortvarend te werk, toen ze hardop vroeg om twee palen van ongeveer 1.80 meter. Wat een flexibel en ruimdenkend type, dacht ik heel even. Maar wat bleek, ze had haar kalebassen meegenomen naar het paradijs op aarde om te gaan strandjutten. Wrakhout, dat was wat ze zochten. Ongeveer de laatste activiteit die ik op die plaats had kunnen bedenken, want mén wat een prachtplek! Maar Aletta heeft daar (nog?) geen oog (meer?) voor.

Samen met Patrick bouwde ze een prachtige poort om haar uithangbord op te hangen. Ik begin echt te geloven dat ze gewoon werkzaamheden aan het verzinnen is om maar geen diepgaande gesprekken te hoeven voeren. Iets wat ze wel probeerde trouwens. Zo vroeg ze Patrick waarom hij zich zo inhield. Hij gaf aan geen zin te hebben om zijn grensje over te gaan, want dan zou hij gaan rennen. En hij had het gevoel dat zij daarop vervolgens weer weg zou gaan rennen. Ik denk dan, nou en? Je zit op een eiland, waar moet ze naar toe dan? Zet in die sprint!!

We zagen ook hoe ze Jan vroeg naar zijn gevoelens. Onder bedreiging van haar hond kwam hij er huilend voor uit dat hij haar toch wel heel erg leuk vond. Ik weet alleen niet of die tranen van emotie of van pure doodangst waren, want de hond kwam wel heel dichtbij zijn epicentrum. Hoe hij zijn gevoel verwoordde? Ik citeer:  “ik kan er wel mee leven en dat is al heel wat”. Wat een poeet die man.

IJskonijntje
In Canada stond boer Jan voor hete vuren en toch had hij het koud. Dus belde hij Yvon want hij wist het niet meer. Hij had gezegd dat hij een meid met pit zocht, maar na een paar dagen met Claire was hij niet meer zo zeker van zijn zaak. Je kunt ook teveel pit hebben. “Tis wat”, sprak hij radeloos en gaf bij Yvon aan dat hij Claire niet meer aan het lijntje wilde houden. Iets wat hij haar vervolgens zelf moest vertellen, maar dat ging iets onhandiger. Het kwam er op neer dat ze een sta-in-de-weg was. Fijn. Het zal je maar gezegd worden. Ze wist niet hoe snel ze haar koffer moest pakken en terug moest reizen.

Jan bleef over met Judith die hem nog wel een kans wilde geven. Ze sprong van blijdschap zelfs op zijn rug en gaf hem een knuffel. Had hij het toch weer even warm. Heel even maar hoor.  De volgende dag gingen ze namelijk samen ‘iets leuks’ doen. Zo wou Judith heel graag iets typisch Canadees eten en dus nam Jan haar mee naar de DQ, de Canadese versie van McDonalds. Ze bestelden een dubbele Grizzlybeerburger en zaten lekker samen nietsvermoedend te peuzelen. Maar toen ging Judith los. Jan deed alles, maar dan ook echt alles om het haar naar de zin te maken en daar was mevrouw dus niet van gediend, van zo’n meegaande man. Wat dacht ie wel niet, dat zij alles maar zou moeten verzinnen?

Ik denk dat Jan wel een weerwoord had, maar hij kwam er gewoon niet tussen, dus het bleef steken bij (ja daar issie weer) “tis wat”. Al die tijd had ik gedacht dat ons notenmeisje  een soort van hard-to-get speelde, maar inmiddels weet ik wel beter. Het is gewoon een ijskoude tante, vergeleken bij haar is Canada een tropisch oord. En ik snap nu ook wel dat dankzij vrouwen zoals zij mannen ook niet meer weten hoe ze met vrouwen om moeten gaan… Doe je als vent wat er van je gevraagd wordt, krijg je het stempel ‘meegaand’ op je bek geplakt. Hoe krijg je een man gek?

Ik had het Jan niet kwalijk genomen als hij haar nog één keertje mee had genomen om lekker even te gaan schieten, maar in plaats daarvan zwaaide hij haar uit. Met tranen in zijn ogen, terwijl hij stilletjes mompelde tegen Yvon “Tis wat…”

 

Bron foto: KRO

Advertenties

8 Reacties to “Tis wat…..”

  1. José 27 januari 2014 bij 09:54 #

    Goed verwoord; !!!

  2. Tineke 27 januari 2014 bij 11:18 #

    Heerlijk hoe je het beschrijft, heb zelf nog nooit gekeken, maar door jou mis ik niks. Bedankt.

  3. Petra Knoben 27 januari 2014 bij 12:26 #

    Ik lig iedere keer weer in een deuk om je verhaal/commentaar op deze serie. Chapeau

  4. feetjeblogt 27 januari 2014 bij 12:46 #

    Bedankt allemaal…ik word op mijn beurt weer heel blij van al jullie reacties 🙂
    Win-Win situatie wat dat betreft…hahaha…dat er nog maar heel veel seizoenen BZV mogen volgen!

  5. Erna 27 januari 2014 bij 12:48 #

    Geweldig geschreven!

  6. Joyce 27 januari 2014 bij 17:54 #

    Haha, ik moet het vanavond nog terugkijken, maar ik moet nu al lachen om je blog! Kan niet wachten om Johan te zien, wat ga ik die man missen als dit straks voorbij is!! En Jan, arme Jan! Mag Florence niet terug, wedden dat Jan nu wel iets met haar paarden kan? 😉

  7. Jolande 27 januari 2014 bij 18:55 #

    Geweldig!!!!

  8. www.dickblogt.nl 1 februari 2014 bij 15:19 #

    ’t is wat… http://www.dickblogt.nl/drijfhout/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: