Haantje de voorste

19 Jan

cf660116-ac54-4598-9b5f-1a31353caaa1Ik zag het twee weken geleden al aankomen. Het moest een keer gebeuren, het was onvermijdelijk. En nu, nu was die dag in Canada daar. De nootjes waren op. En ja zonder Chinese mix en Macadamianootjes is Jan gewoon Jan en Canada gewoon een groot, nat en koud land. Judith werd er stil van. Jan merkte dit en deed een laatste poging om haar ervan te overtuigen dat hij echt best wel een leuke vent is. Hij dumpte Claire op de bank met drie jaargangen glutenvrije Donald Duckjes en nam Judith mee voor een roadtrip. Althans, dat was de bedoeling. Alleen liet Judith al vrij snel weten dat ze het allemaal niet meer zag zitten en dus keerde Jan weer om. Overigens een wonder dat ze beiden heelhuids de boerderij weer bereikten, aangezien Jan niet echt zijn blik op de weg hield.

No nuts, no glory
Thuisgekomen informeerde Jan terloops nog even wat Claire van hem en de hele situatie vond. Het had een intiem onderonsje kunnen zijn, ware het niet dat zij hem indirect uitmaakte voor een initiatiefloze lul en hij haar beschuldigde van aandachttrekkerij. En ik dacht alleen maar; waar blijven de pinda’s?

In een laatste poging de sfeer te redden nam Jan beide dames nog mee voor een romantische wandeling langs de kust. Bij windkracht 10 en in een hoosbui. Had hij beide dames toch nog even nat gekregen. De warme choco bij het haardvuur die daarop volgde had heel gezellig kunnen zijn, als het café in kwestie wat achtergrond muziek had gedraaid. Nu was er alleen de oorverdovende stilte. Geen wonder dat Jan thuis ging zitten mokken op zijn kamer. Geen nootjes, geen Judith en geen sfeer. Hij was ineens weer terug bij af.

Le spuit du hoge druk
In Frankrijk gebeurde niet veel deze week. We zagen Jos wat aan het spelen met zijn hogedrukspuit en beide dames werden nog verliefder dan ze al waren. Jos is nog niet verliefd, zo vertrouwde hij Saskia toe. Als hij dat wel is, dan zou hij dat niet kunnen verbergen, aldus de Franse boer. Waarschijnlijk loopt hij dan kwispelend over het erf…wie weet volgende week?

In Denemarken had Johan grootste plannen met zijn twee Ingrids. Na het Oud Hollands kalfjesvangen werd er een heuse dropping georganiseerd. Eerst werden beide dames op de trekker gehesen, waarbij er één plaats mocht nemen op de pook. Of toch maar niet, anders kreeg Johan die er misschien niet meer uit, bedacht hij zich op tijd. Halverwege werd langharige Ingrid van de trekker gesodemieterd en vertrok Johan samen met andere Ingrid richting Noorderzon. Helaas zijn hier geen beelden van.

Bij terugkomst troffen ze de gedumpte bermtoeriste een beetje Danish Blue aan. Ze voelde zich een beetje gedumpt. Goed gevoeld, dacht ik nog, maar Johan begon zich direct te verontschuldigen, want die gaat voor een goede sfeer in huis. Terwijl hij allang weet wat hij wil en met wie. En het maakt hem niet uit of er hutspot met of zonder uien op tafel komt, als kortharige Ingrid maar blijft. En hem een kusje geeft, al moet hij daar nog even op wachten.

De vrouwelijke kant van Aletta
De op Bonaire achtergebleven twee haantjes werden door Aletta op expeditie gestuurd in het kippenhok. Hun missie: één haan vangen voor het avondeten. Als twee bange kipjes liepen ze door de ren. Aletta keek toe naar hun gestuntel en wist direct: dit gaat ‘m niet worden. Die haan zal ik zelf moeten slachten. En zo geschiedde… ondanks de tropische zon trokken Jan en Patrick eventjes heel wit weg. Tja, lijkt me voor hen natuurlijk ook geen pretje, te zien hoe een vrouw net zo lang aan een haantje staat te trekken tot er geen leven meer in zit.

Om er zeker van te zijn dat de haan in kwestie goed dood was, moest het kreng circa 8 uur staan trekken op het vuur. Genoeg tijd dus om eventjes richting strand te gaan. Een kale kapitein (het is onderhand wel duidelijk waar Aletta’s voorkeur naar uitgaat) bracht hen naar de vloedlijn, alwaar Jan en Patrick in een Nederlands tempo de koelbox naar een goed plekje sjouwde. En daar, op het strand van Bonaire, kwam er ineens een andere Aletta naar voren. Eén plons in het water en ze voelde zich meteen op en top vrouw. Daar waar ze normaal met haar tanden een flesje bier openrukte, stond ze nu toe dat Patrick het netjes met een aansteker deed. Het was een heerlijke middag, waarbij de heren elkaar maar insmeerden, want Aletta zelf stond het (nog?) niet toe. Zij was al aan de zon gewend, aldus haar verdediging.

’s Avonds speelde hopman Patrick weer op zijn gitaar bij het kampvuur en Aletta voelt zich steeds meer en meer bedreigd door hem. Haar manier om te zeggen dat ze verliefd aan het worden is; hij begint te dichtbij te komen. Nou Aletta, ik heb nieuws voor je: ik zou er maar snel werk van maken dan, want voor je het weet is hij weer weg. Hij voelt zich namelijk het vijfde wiel aan de wagen op dit moment! Ach, ze ziet het niet…ze hoort hem zeggen dat hij zich ‘Poem’ voelt en vindt het prima. Ik hoop dat hij nog even volhoudt.

Stille wateren….
De mooiste beelden deze week kwamen zonder twijfel uit Afrika. En dan heb ik het even niet over het witte, lellende vet van boer Wim boven de vale geelgroene zwembroek die ergens in 1985 voor het laatst in de mode was. Nee, dan heb ik het over de Punica oase waar hij zijn beide vrouwen mee naar toenam. Dé plek waar je in één keer een vrouw zowel heet als nat kunt krijgen. Een soort van Center Parcs op Tanzania. Op een grote rots, midden in de brandende zon was het heerlijk toeven. Maar het water was evenzo aanlokkelijk.

En daar, daar in het smeltwater van de Kilimanjaro, daar gebeurde het. Alle grenzen vielen weg bij Wim en het grote betasten begon. Evelyne vond het prima en genoot met volle teugen. Janne was al snel weer op het droge, want hé…er bubbelde helemaal niets dus het was vast en zeker geen jacuzzi. En tja, voor minder gaat mevrouw het water niet in. Mag ik trouwens de dames beiden even complimenteren met hun passende outfits. Zowel het zebrabroekje van Evelyne als de panterbikini van Janne waren zeer toepasselijk gekozen.

De tafeldames van Wim
Voor het avondeten gingen de vrouwen een keer zelf aan de slag. Nadat Wim aan één van zijn bediendes had gevraagd waar de keuken ook al weer was, gaf hij haar daarna de hele avond vrij. Gelukkig maar, dacht Evelyne, want die voelt zich zo bezwaard als ze bediend word. Dit in tegenstelling tot Janne, die geboren is voor deze way of life. Enfin, met wat ingrediënten uit Wim’s Afrikaanse volkstuintje, helaas niet van die grote, sappige vleesdingen (wij noemen dat gewoon rode tomaten, maar dat klinkt waarschijnlijk een stuk minder spannend) werd er een maaltijd tevoorschijn getoverd. Wim genoot zichtbaar van al dat lekkers op en aan tafel.

Toen Evelyne informeerde of hij nog een toetje wilde, antwoordde hij ook iets te enthousiast “JA!” Maar ja, dan moest eerst wel even de tafel afgeruimd worden. Geen punt voor Evelyne, big deal voor Janne. Die bleef liever lekker zitten. Toekijken. Hoe haar concurrente met Wim samen naar de keuken verdween. En niet meer terugkwam. En je dan na een uur nog afvragen waar het toetje blijft…hoe naïef kun je zijn.

Advertenties

Eén reactie to “Haantje de voorste”

  1. José 20 januari 2014 bij 22:00 #

    Zoals steeds: Top

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: