Grote vent!

15 Jan

Als een verdwaalde Vierdaagsewandelaar die nét voor Nijmegen een verkeerde afslag heeft genomen, zoek ik mijn weg door iets wat voorheen bekend stond als mijn woonkamer. Een plastic berg net naast de deur herken ik als de bank en ik kan wel janken. Die bank, waar we zolang op gewacht hebben, staat nu in een XXXL bodybag doelloos in het hoekje.

Janken, janken, janken
Ik hou me groot en manoeuvreer mijn dochters richting een bijzettafeltje wat tijdelijk dienst doet als ontbijtcorner. Terwijl zij hun boterham eten, zoek ik de borstel om hun haren mee te doen en zie tot mijn schrik dat die zich op de al hermetisch afgedekte tafel bevindt. Naast mijn telefoon en god weet wat nog meer ik straks allemaal nodig heb. Ik kan wel janken.

Terwijl ik improviseer en ze alledrie een alternatief kapsel aanmeet, zie ik vanuit mijn linkeroog het busje van de aannemer  de parkeerplaats oprijden. Oh ja…dat is waar. Leerpuntje van gisteren: in kozijnenland lopen de klokken standaard een half uur voor.

Aangezien ik ’s ochtends (spitsuur, dus klotsende oksels) het eerste uur altijd rondloop in een nietsverhullend hemdje, trek ik snel iets fatsoenlijks aan en haast mij naar de achterdeur. Ik zet de tuindeur op een kier en ga snel weer naar  binnen om de koffie klaar te zetten voor de heren. Sneller dan ik dacht staan ze allebei binnen, zeggen netjes goedemorgen, halen een boormachine tevoorschijn en trekken in één keer mijn openslaande deuren uit de scharnieren. Niet lullen maar poetsen, dat werk dus. Had ik al gezegd dat ik wel kon janken?

Vijandige overname
Ik stamel nog even ‘eh…niet liever eerst koffie?’, maar ze lijken me niet te horen. Het is half acht, mijn halve voorpui ligt er al uit en het gebonk van hamers overstemt het geluid van mijn tranen. Ik roep mijn man en verzamel de drie geschrokken dametjes (in mijn verbeelding geschrokken dan hè, die kinderen zijn wel zo flexibel als de pest). Ik sommeer ze snel hun jassen en schoenen aan te trekken en vlucht mijn huis uit.

Twintig minuten lang rijden we rondjes met de auto want school is natuurlijk nog lang niet begonnen. “Waarom gingen we zo snel weg, mama?” klinkt het vanaf de achterbank. Hoe leg ik dit nu weer uit…..

Genetisch mankementje
Ik ben af en toe een halve vent, echt waar. Een bekend striptekenaar corrigeerde mij ooit en gaf aan dat het eerder driekwart was. Ook prima. Ik kan een hoop hebben, heb best platte en harde humor en moet dagelijks af en toe mijn mond wassen met zeep. Neemt niet weg dat er een kwart vrouw overblijft. En laat zich in dat laatste kwartje nou juist al die irritante eigenschappen zich verenigd hebben, die je nou juist zo ontzettend kan missen.

Ik ben een control freak in de breedste zin van het woord. Veranderingen? Niet als ik er geen zeggenschap in heb. Verrassingen? Alleen als ik ze zelf organiseer. Maar ja, als je dan weet dat je huis echt, echt toe is aan nieuwe kozijnen (u weet wel, die k*tkozijnen waar ik al eerder zo mijn best voor had gedaan) en de dag aanbreekt dat deze ook geplaatst gaan worden, dan weet ik dus ook dat er ANDERE MENSEN het tijdelijk voor het zeggen hebben in mijn huis.

En daar ben ik dus op zijn zachtst gezegd niet zo goed in. Vooral ook omdat deze ANDERE MENSEN over het algemeen dus werklui zijn van het kaliber ‘geen woorden, maar daden’. Hartstikke goed natuurlijk, maar dan wil je echt niet deze overspannen huisvrouw naast je hebben staan die het idee heeft dat elke stilte gevuld MOET worden. Die van mening is dat er iedere 5 minuten een nieuwe kop koffie klaar moet staan. En daarbij continu op je vingers kijkt met een air van ‘kijk mij eens relaxt conversatie maken’ terwijl ondertussen de blinde paniek in haar ogen (wat doen jullie g*dverdomme met mijn huis??) boekdelen spreekt.

Goede rolverdeling
Nee, dan kun je beter een ontspannen huisvader treffen die weet dat je ‘goedemorgen’ gewoon kunt beantwoorden met ‘grmpff’, ‘hoi’ of gewoon een hoofdknik. Die snapt dat ‘we komen tussen 8 en 9′ betekent dat ze om half acht al voor de deur staan en die begrijpt dat je geen appeltaart serveert bij de koffie maar voor de lunch een paar frikadelbroodjes regelt.

Zo eentje die functioneel zijn mond houdt, alert blijft en -als de mannen de deur uit zijn- de rommel opruimt, stofzuigt en de ramen zeemt. Zodat de stressfactor bij zijn vrouw in ieder geval niet direct het rode metertje in gaat als ze thuis komt. En laat ik nou nét zo’n fijn exemplaar in huis hebben.

Bij het thuiskomen was het eerste wat ik dacht: “Man, man, man….wat ben ik blij met mijn kozijnen. Wat is het mooi geworden! Maar het allergelukkigst ben ik toch wel met die vent van me”.

 

Bron foto: VGB.studios

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: