Bah, wat gezellig!

12 Jan

Mannen houden van twee dingen: vrouwen en auto’s. Daarom zie je bij autoshows vaak bevallige dames wulps over de motorkap van het laatste nieuwe modelletje glijden. Dé verkooptruc die het altijd goed doet. Bij een boer werkt dat net even anders moet Léonie gedacht hebben; die verleid je door in een overall bovenop een zwangere koe te gaan liggen kronkelen.

Het leek een wanhoopsdaad van Léonie die zich een ogenblik buitengesloten voelde toen Jos, Saskia en de vétérinaire een hoop Franse lol hadden met zijn drietjes. Waarbij er telkens wel eentje met zijn arm in een koe verdween. Even hoor redactie, kunnen we stoppen met die shots van achteren ? Ben nu wel benieuwd hoe een koe er aan de voorkant ook alweer uit ziet.

Na het bepotelen van de drachtige dames werd er gegeten en kwam de Kiekeboe hagelslag en de Jopie appelstroop op tafel. (Leukste sluikreclame ever! Wat een geweldige eyecatchers voor op de ontbijttafel!). Terwijl het kriebelt bij Saskia, of zoals zij het zou zeggen ‘ça chatouille’ (klinkt toch net wat lekkerder) is Jos er dankzij Léonie achter gekomen dat je van een mooi bord wel kunt eten. De hamvraag is nu dus…kiest hij voor een onbreekbaar Ikeaserviesje straks of toch voor het wat verfijndere Villeroy en Boch ? Tupperware of porselein, Jos…het is jouw keuze

Het korstje komt maar moeilijk los
Bij Johan in Denemarken was er eigenlijk niet veel gebeurd. Ingrid met het korte haar heeft geprobeerd om Johan’s korstje eraf te pulken zodat ze er onder kon kijken, maar dat lukte niet en dat vind ze eigenlijk maar bloedirritant. Andere Ingrid twijfelt en ook Barbara had een kleine depressie. Johan werd er stikchagrijnig van. Hij had het zich allemaal wat makkelijker voorgesteld, dat praten met elkaar. Maar ja, teletekst 888 biedt nu eenmaal geen 24/7 service, dus helaas. Uiteindelijk had hij wel bedacht dat het praktischer was om Barbara naar huis te sturen, want dan hoeft hij in ieder geval maar één naam te onthouden.

Wederom toonde hij zich een bijzonder man door de manier waarop hij afscheid van haar nam. Zo kan het dus ook heren. Respectvol, warm en oprecht. De andere twee dames sloegen dit tafereel gade en wisten ineens weer waarom ze op hem waren gevallen en alle grijze wolken waren op slag verdwenen. Ingrid maakte een mop met een mop en dook daarna met Johan het hooi in. Johan vond het prachtig. “Zo hoopte ik het”, zei hij met een schittering in zijn oogjes. Andere Ingrid laat zich echter niet ontmoedigen, want zij heeft nog één troef in handen. Ze hoopt dat Johan doorgaat voor de magnetron. Haar magnetron.

Wie is Wim?
Oh ja, in Tanzania moest er ook iemand naar huis. Karin om precies te zijn. Ze had het geprobeerd, zelfs een roze bril opgezet, maar haar heimwee en twijfels bleven maar de kop opsteken. En dat kon Wim niet gebruiken. Hij zoekt iemand met wij hij een soort van samenlevingsvorm voor de langere termijn kan opbouwen, zoals hij het zelf zo romantisch samenvatte. En daar past geen twijfel.

Ik vraag me trouwens af of we de echte Wim nog wel gaan zien dit seizoen. Want los van dat enge tongetje krijg ik niet echt een goed beeld van wat er zich binnen in Wim afspeelt. Vraag Wim wat hij voelt en hij vertelt je honderduit over zijn wilde spinazie. Informeer naar wat hem bezighoudt en je krijgt een rondleiding langs kalkoenen en ganzen. Heerlijk, zo’n open persoonlijkheid. Hij probeert het wel hoor, zo bood hij Evelyn heel romantisch een boeketje rucola aan. Compleet met informatie over herkomst, productie en receptenboekje. Maar ja, het is het allemaal nét niet.

Praktisch gezien is Janne de beste keuze
Ik ben wel benieuwd wat die vrouwen allemaal in hem zien eigenlijk. Ik bedoel, het lijkt me een sympathieke vent met het hart op de goede plek, maar ik zie best wel wat praktische bezwaren voor kleine Evelyn.

-Als hij haar een knuffel geeft, valt haar neus precies in zijn navel
-Hij is dermate groot dat ze vooral uitzicht heeft op de zweetplekken onder zijn oksels (vandaar waarschijnlijk dat hij zijn armen zo stijf tegen zijn lijf gedrukt houdt)
-Hij laat haar niet uitpraten, omdat hij doodsbang is dat hij het over zichzelf moet gaan hebben.

Ik denk dat Wim dit zelf ook wel inziet en daarom meer en meer fysiek contact zoekt met Janne. Die is lekker concreet (geef haar een jacuzzi hier en daar en het is prima), lacht alles weg en vermaakt zich prima. En anders maakt ze er wel een foto van.

Geile grizzlybeer
In Canada troffen we boer Jan aan tafel met een geladen geweer.  Man, man, man, wat stond de spanning erop. Ook hij had zich het wat anders voorgesteld. En terwijl hij met Claire aan tafel zat stak hij dit ook niet onder stoelen of banken. Hij wilde wel eens wat anders knuffelen. Nee, niet eerst boodschappen doen (‘ik trek wel een zakje los uit de vriezer’), gewoon harde actie. Nu!

Terwijl Judith boven nietsvermoedend de nootjes tussen haar tanden stond uit te poetsen, deelden Claire en Jan een banaan. Dat was het moment waarop ik eigenlijk verwacht had dat deze Canadese beer met één veeg de keukentafel had schoongeveegd voor een potje heerlijke, impulsieve en onstuimige seks. Even leegschieten die handel. Waarschijnlijk besefte hij plotsklaps dat Claire glutenvrij was en durfde hij het toen toch niet aan. Je zou niet willen dat ze er een allergische reactie aan over houdt. Of hoorde hij Judith plots de trap afkomen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de spanning er nog niet af was toen het gezelschap zich richting zijn ouders begaf, waarbij Jan een bikini Carwash opperde als activiteit voor de volgende dag. (beelden please, volgende week?)

De lunch bij zijn ouders was heel gezellig, Claire viel bijzonder in de smaak met haar mooie Engelse accent. Judith had ook geprobeerd om conversatie te maken, maar kwam niet verder dan “I have some great nuts”. Dat sloeg het gesprek een beetje dood, waarna Judith er als een muurbloempje bij zat. Maar haar wraak was zoet…in de supermarkt kegelde ze het hele karretje vol met allerhande lekkers. Mét gluten. Lekker puh! Jan maakt het allemaal niet uit, die vindt Judith wel een uitdaging. Kan zomaar zijn dat ze volgende week zijn nootjes mag proeven.

Vakantieman, gezellig hè?
Op Bonaire was het deze week vooral heel gezellig. En leuk. En oh zo gezellig. Toen Yvon en haar decolleté langskwamen op het eiland was dit zo’n beetje het standaard antwoord. Gezellig. Dodelijker kan haast niet.

Jan deed nog wel een poging tot een goed gesprek met Aletta (waarbij ik haar ervan verdenk een eierwekker neergezet te hebben op exact een kwartier om toch vooral geen kostbare tijd te verspillen) maar gaf zelf aan dat hij het eng vond om verliefd te worden. ‘Mooi’, hoorde ik haar denken. Laten we het vooral gezellig houden.

Yvon stelde de domste vraag van die dag ‘waarom heb je de mannen niet beter leren kennen Aletta?’. Nou dat zal ik je vertellen meid, daar was geen tijd voor. Er moesten geiten gemolken, hekjes getimmerd, yoghurt gemaakt, kazen gedraaid en balken gezaagd! Gelukkig heeft Aletta wel voldoende zelfkennis en zag ze in dat ze aan het vluchten was in haar werk. Daar heeft ze van geleerd. Ze stuurde Koen met zijn zelfgemaakte opdubbelshirtje naar huis en beloofde beterschap. De volgende dag zouden ze niet gaan werken maar…iets gezelligs gaan doen.

Advertenties

Eén reactie to “Bah, wat gezellig!”

  1. José 13 januari 2014 bij 13:59 #

    Weer helemaal geweldig. Klasse!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: