La vache qui rit

5 Jan

Ergens, in één van de talloze popcornvelden die Tanzania rijk is, steekt het reusachtige bovenlichaam van boer Wim hoog boven het maaiveld uit. Hij heeft zijn vrouwen meegenomen om te zien hoe snel ze de uitgang van dit maïsdoolhof weten te vinden. Ondertussen plukken ze ook wat kolfjes voor het avondeten. Terwijl Evelyne en Karin de opdracht vrij serieus oppakken, is Janne alleen maar op zoek naar de jacuzzi.
Terwijl Evelyne (net als ik) dat gezeik van Janne’s sanitaire zoektocht naar een Jacuzzi inmiddels ook spuugzat is, vindt Wim het allervermakelijkst. Hij ziet het wel zitten met Janne en probeert haar zelfs te lijmen met een mogelijke tennisbaan. Maar Janne wil geen tennisbaan. Ze wil een J-A-C-U-Z-Z-I !

 

Waar kriebelt het?
Mmm…andere tactiek dan maar, denkt reus Wim en geeft het gesprek een andere wending. Iets met stuifmeel, bloemetjes, bijtjes en stampers. Zijn rechterarm, waarmee hij consequent een magistrale imitatie van Napoleon neerzet, verlaat de vertrouwde positie en raakt voorzichtig Janne’s buik aan. Gniffelend informeert Wim of ze daar misschien al iets voelt. Voor Janne mag het allemaal wel voortvarender en ze verwijst hem door naar haar gevoelige borsten. Dáár voelt ze vooral enorm veel. Voor Wim het sein om weer positie in te nemen en haar meer te vertellen over de advocadobomen. Vluchtgedrag in zijn puurste vorm.

Als hoogtepunt van de dag neemt hij vervolgens zijn vrouwen mee naar het familieterrein waarop de woning staat waar hij in de toekomst met de vrouw van zijn dromen wil gaan wonen. We krijgen als kijker een zeer beknopte rondleiding door woon- en badkamer. Boven de haard prijkt een schilderij van een olifant; de Afrikaanse variant op ons huilende zigeunerjongetje. Karin vindt het een tophuis. Niets meer aan doen. Janne daarentegen ziet mogelijkheden. Voor een jacuzzi op de heuvel, een jacuzzi in de badkamer, een jacuzzi in…kan iemand haar anders even een poosje onder water duwen? Dank je wel.

Ontwapenend praktisch
Ondertussen demonstreert Jan in Canada aan de hand van een paar kleiduiven wat hij doet als zijn toekomstige bruid het in haar hoofd zou halen om van zijn erf te ontsnappen. Die schiet hij dus genadeloos neer. Ik vond hem al eng, maar nu ik zijn schietvaardigheid erbij optel is het creeplevel met 200% gestegen in mijn ogen. Claire daarentegen gaf aan dat het wel haar een veilig gevoel gaf, zo’n grote man met een geweer. Zo zie je maar weer, ieder zijn perceptie.

Florence laat zien dat zij haar mannetje wel staat en schiet achter elkaar een blikje van een ton en een kleiduif uit de lucht. Dom, dom, dom….Jan zoekt een afhankelijk vrouwtje, dus daar win je zijn hart niet mee. Judith viel een beetje weg tijdens het schieten, maar nam direct weer de teugels in handen toen Jan’s ouders langskwamen om een stukje te gaan rijden met de dames. Wat toen volgde, vond ik persoonlijk een stukje hele lelijke televisie. Blijkbaar heb je als man in Canada namelijk een ander soort broek nodig als je met paard en wagen de weg op gaat. Ik weet niet wie de ontwerper was van Jan’s paardrijbroek, maar hij/zij was tijdens het maakproces waarschijnlijk sneeuwblind. En ik nu ook. Wat deed dat pijn aan mijn ogen zeg…

Enfin, Florence schoot niet alleen als de beste, ze had ook hele wilde plannen met de boerderij in de toekomst. Toen Jan in zijn beste Nederlands vroeg “Hoe ziet jij er daar tegenaan?”, haalde ze nog net niet de blauwdrukken en het telefoonnummer van de aannemer tevoorschijn. En ik geef Jan dan vervolgens geen ongelijk als hij zijn keuze later die dag vooral door praktische argumenten laat bepalen. Met een welgemeend ‘Ja, doei!’zwaaide hij haar en Yvon uit om vervolgens met Claire en Judith gauw weer aan de nootjes te gaan. Gezellig!

Zelfgemaakte yoghurt
In timmerkamp Bonaire zagen we hoe Aletta en haar mannen de verjaardag van hopman Patrick vierden. Voor Patrick een hele belevenis, want hij had in al die jaren nog nooit zijn verjaardag in zijn korte broekje mogen vieren. Hoogtepuntje dus! Duurde overigens maar heel even, want al snel werden de filterzakjes tevoorschijn gehaald waarop de klussen van die dag werden genoteerd. Enne…oh ja, 2 filterzakjes heren! Eén lijstje voor Aletta en één voor hen. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze haar voor de voeten lopen.

Ik weet niet zo goed wat Aletta van de heren verwacht hoor. Ik denk dat de mannen zich ondertussen net zo geprikkeld voelen als die geit die in beeld verscheen met dat stuk cactus op zijn voorhoofd. Koen probeert via zijn kleding duidelijk te maken dat hij heel graag wil opdubbelen met haar, getuige de print 1 + 1 = 3. Jan zoekt nog steeds naar het juiste woord om duidelijk te maken wat er niet goed gaat, maar ik kan het hem zo wel vertellen: aandacht! Er is meer aandacht nodig voor elkaar!

Patrick mocht, omdat hij jarig was, wel meehelpen met yoghurt maken. Lucky bastard! Meehelpen houdt bij Aletta overigens in dat je in een hoekje mooi mag zitten wezen en toe mag kijken. Als ik Patrick was, had ik me even teruggetrokken achter een boom en was ik even mijn eigen yoghurt gaan maken. Hoe lang kun je drie mannen aan het lijntje houden, Aletta? Of je betaalt hen loon, of je maakt werk van hen als potentiële partner. Wat dus inhoudt dat je met hen moet praten. En niet over welk klusje wanneer af moet zijn. Nee…momenten creëren en persoonlijke gesprekken voeren meid. Anders wordt het nooit iets.

Pijpen in Denemarken
Bij Johan in Denemarken léék het alsof er niets gebeurde. Maar niets is minder waar. We zagen Johan met de beentjes omhoog liggen en een vliegenmepper in de hand om de passerende vrouwen een welgemikte klap op de kont te verkopen (kansen moet je niet laten liggen hè). We zagen Barbara iets vertellen over haar vorige relatie waarbij ze vooral de knuffels bij haar honden moest halen. En we zagen langharige Ingrid moeilijk kijken tijdens de hele pijpexercitie. Voor wie het niet gezien heeft, het werd nergens fysiek hoor, maar de rioleringsbuizen (of PVC pijpen, of wat er ook provisorisch onder de grond was aangebracht) werden even doorgespoeld/gereinigd/schoongeragd.

Wie we bijna niet zagen? Kortharige Ingrid. En als we haar zagen dan was het omdat ze koffie inschonk voor Johan, pannenkoeken stond te bakken voor het gezelschap of iets anders in het huishouden aan het doen was. Stiekem woont Ingrid namelijk al bij Johan, alleen weten ze dat allebei zelf nog niet. Niets meer aan doen zeg ik!

Hoe banaal…
Als laatste was daar nog Jos in la douce France. Hij had een goed gesprek met Willemijn achter de rug, die aangaf dat ze nog niet lekker in haar vel zat en hoopte dat hij haar nog iets langer de tijd zou willen geven. Maar, zo zei ze daar wel bij, hij moest wel vooral op zijn gevoel afgaan. Domme opmerking Willemijn. Want dat gevoel zit bij een man niet waar je het direct zou verwachten meid.

En de meeste mannen gaan dus ook niet voor een diepgaand gesprek. Zo ook Jos, alhoewel hij de dames wel diep liet gaan door hen te testen op hun anale vaardigheden. Met het kwijl in de mond keek hij toe hoe zij één voor één hun hand lieten verdwijnen in het achterwerk van één van zijn koeien. (kennen jullie la vache qui rit? Nou bij dit exemplaar was het lachen snel vergaan met al die wisselende contacten op één dag).

Léonie ging er tot haar schouder toe in en Jos gaf aan hier ‘blij verrast’ over te zijn. Waarschijnlijk stelde hij zich op datzelfde moment voor hoe Léonie er uit zou zien in haar kittige verpleegsterspakje. Hé, het is dan misschien een Franse boer, maar het blijft een gezonde Hollandse jongen natuurlijk. Hij volgde het advies van Willemijn op en volgde zijn gevoel. En helaas voor haar, zijn erectie wees niet haar kant op.

Au revoir Willemijn!

Advertenties

4 Reacties to “La vache qui rit”

  1. Doris ter Kuile 6 januari 2014 bij 18:32 #

    Erg leuk samengevat, voor een toch wel erg saaie aflevering 🙂

  2. José 6 januari 2014 bij 22:45 #

    Je hebt het weer geweldig verwoord. Ik heb genoten van je artikel. En inderdaad, er zit geen schijntje liefde, warmte in die stellen, brrrrrrrr….

  3. feetjeblogt 8 januari 2014 bij 17:54 #

    hahaha…bedankt beiden! Het blijft ook een dankbaar programma om over te schrijven 🙂

  4. marieta stitzinger 9 januari 2014 bij 20:25 #

    superleuke samenvatting!! kan ik tenminste ergens over lachen!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: