De kaasschaafmethode

29 Dec

Vanavond heb ik een wezenlijk verschil ontdekt in deze Boer zoekt Vrouwreeks ten opzichte van de vorige seizoenen. Zoals altijd veel beelden van ontbijt, lunch en/of diner maar dit keer zonder dat Yvon Jaspers zich als ongenode gast opdringt aan tafel. Nu is Tanzania ook wel heel ver rijden voor een eenvoudig omeletje, of zou ze weten wat voor prut Jos serveert ? Hoe dan ook, ik vond het een verademing.

Weetje: geitenyoghurt is van geit gemaakt
Laten we dit keer in Bonaire beginnen. Op zo’n heerlijk tropisch eiland is het niet meer dan logisch dat er stamppot op tafel komt toch? Ik heb nu toch genoeg worst in huis, moet Aletta gedacht hebben. En dus zagen we Koen bijzonder suggestief (of was dat mijn dirty mind?) het gehakt masseren en demonstreerde Patrick wat nu precies de kaasschaafmethode inhoudt. Wist je dat je met dat kreng niet alleen plakjes kaas kunt snijden maar ook ballen kunt keren? Briljant! Na de maaltijd haalde hopman Patrick ook nog zijn scoutinggitaar tevoorschijn voor een gebroederlijk Kumbaya bij het kampvuur, maar hij kreeg helaas niemand mee. Voor het slapen gaan waarschuwde Aletta de mannen nog even voor de kuren van de Antilliaanse hanen; die kraaien namelijk gewoon wanneer ze er zin in hebben, dus ook ’s nachts.

De volgende ochtend was Aletta de enige die zo fris als een hoentje aan het ontbijt verscheen. En ze lustte er wel pap van! De andere heren bedankten beleefd, maar waren wel zo dapper om haar zelfgemaakte geitenyoghurt te proeven. Die tot hun verbazing helemaal niet naar geit smaakte. Duhh! Geen tijd voor gezellig natafelen, deze onbetaalde krachten moesten direct weer aan het werk. En eerlijk is eerlijk, ik zie toch liever een man tussen de koeien staan dan drie mannen die met een zuur gezicht aan de tepels van weerloze geitjes trekken. Noem het beleving. Ook de mannen vonden het volgens mij niet zo, ik denk dat we over twee afleveringen hen nog het meest zullen horen mekkeren.

Of je even je kop wilt houden…
En ja, hoe zeg je dan een beetje beleefd dat iemand even zijn kop moet houden? Eveline heeft daar een goede methode voor; zij vraagt gewoon even of iedereen stil wil zijn omdat ze naar de krekels wil luisteren. Wim had zijn drie bijzettafeltjes namelijk meegenomen naar één van de vele picknickweides die het land rijk is om even gezellig te borrelen. Maar Wim bleef maar praten over Wim, Karin bleef maar kirren over het uitzicht en Janne…nou ja, die was haar eigen drukke zelf. En dus werd de krekeltactiek opgevoerd. En dat werkte. Eventjes.

Die hele Wim wordt voor zijn dames trouwens wel steeds interessanter. Want hij woont niet alleen prachtig, hij heeft ook nog eens ladingen aan personeel rondlopen. Attractiewaarde: 10+ ! Tja, hoe erg is het dan om te luisteren naar Wim’s verhalen over de kwaliteit van zijn bonen of het verloop van twee regenseizoenen? Klein offer voor een onbezorgd leventje op een prachtige plek lijkt me zo. Wim gaf de dames overigens wel direct een waarschuwing mee, binnenkort maakt hij een selectie en als je hem teveel tijd kost of je neemt teveel plek in dan verkoopt hij je. Of je gaat naar het slachthuis. Of..oh nee, dat ging over zijn vee. Nou ja, Janne voelt in ieder geval de bui al hangen en probeert ieder moment vast te leggen op foto. Ik hoop –ook voor Wim- dat ze zich volgende week verslikt in haar rabarberjuice. Dat geeft in ieder geval even rust.

De koe als nieuwe beste vriendin
In Denemarken was het wel een oase van rust. Johan ging gewoon lekker aan het werk en zijn drie dames gingen met zijn huishouden aan de slag. De was van de afgelopen twee jaar werd opgevouwen en er werd lekker Hollandse pot gekookt. Wat nog niet meevalt met een Deens gasfornuis zonder handleiding. Johan, die gewend is om vrouwen alleen vanachter een raam te bekijken, gaf van buitenaf aanwijzingen. Tot hij zich realiseerde dat hij nu wel gewoon gratis naar binnen mocht. Deze vrouwen waren hier voor hem. Niet voor het koe knuffelen, maar voor het boer knuffelen zoals hij het zo mooi verwoordde.

Langharige Ingrid (koosnaampje van Johan) had zich desalniettemin wel al goed voorbereid en de twintigdelige koeienencyclopedie even doorgebladerd. Ze wilde ook heel graag vriendinnen maken met de dames in de stal, want je weet maar nooit. Johan kon het allemaal niet zo boeien. Gebiologeerd keek hij toe hoe drie dames een poging deden om zijn meisjes te melken. Hoe ze de melkmachines aan- en afkoppelden en vervolgens de uiers liefdevol afdeden met een doekje. Ik wil echt niet weten wat er op dat moment door hem heen ging. Echt niet.

The perfect match
Jos creëerde een mooi, intiem moment door met zijn drie logees het fotoboek ter nagedachtenis aan zijn overleden vader door te bladeren. Mooi. Kwetsbaar ook. Het maakte ook op de dames diepe indruk. Nadat hij hen vervolgens een rondleiding door hun slaapzaal had gegeven en zij zichzelf hadden geïnstalleerd was het tijd voor het echte werk: de stal in! Maar niet voordat de vrouwen elkaars latex hadden bewonderd; wat een keuze en variatie heb je toch in kaplaarzen hè mensen? Je kunt maar indruk willen maken.

Willemijn, zo wisten we, is geen paardenmeisje. Guess what? Het is ook geen koeienmeisje. Met een blik van een bang konijntje in de koplampen deed ze een paar dappere pogingen tot melken, maar het mocht niet baten. Ze is –zo zegt ze zelf- absoluut niet bang uitgevallen, ze durft alles. Bungeejumpen? Piece of cake. Tussen de piranha’s zwemmen? No problemo. Maar Bertha 3 bij de uiers vatten…no way, josé. Ik zeg…gediskwalificeerd.

Ik denk dat dé match voor Jos toch echt Léonie zal zijn. En Willemijn denkt dat ook. Niet alleen is Léonie master als het om matchen gaat (blauwe oorbellen, blauw truitje. Groene overall, groene laarzen. Zelfde kleur overall als Jos als enige! I rest my case) maar ook Jos had niet verwacht dat deze beauty meer kan dan haar nagels lakken. Zelf voelde zij iedere keer als Jos naar haar keek een warme vlaag. Het kan ook zijn reactie op de uien van gisteren geweest zijn natuurlijk. Maar goed, zij vond het aangenaam en als je een warme vlaag al prettig vindt, dan zit je tussen de warme koeienvlaaien natuurlijk prima op je plekje lijkt me.

Verderop, in Canada….
Beauty Judith had, als plaatselijke manager notenhandel (lees: eigenaar gespecialiseerde marktkraam) voor de gezelligheid wat noten meegesmokkeld naar Canada. Die hebben ze daar namelijk niet. Glutenvrije Claire werd apart op een stoeltje geparkeerd. Het lege bakje op tafel was waarschijnlijk voor haar. Deed ze toch een beetje mee. Voor spek en bonen. Claire pakte al snel haar revanche, want zij is tenslotte dat ‘ene meisje dat wel een bietje kan koken’. En omdat Jan blijkbaar denkt dat er met de komst van drie dames er ook op magische wijze eten op tafel verschijnt, kon zij direct aan de bak.

Claire, voormalig chefkok, kan aardappelen binnen 5 minuten gaar krijgen en kip zonder te kruiden op tafel zetten. Judith had er een mening over. Ik ook. Want misschien is Claire wel inductiekoken gewend, Judith! Heb je daar wel eens over nagedacht? En wat betreft die kruiden…misschien heeft dat ook wel met haar allergie te maken. Weet jij veel. Jaloerse plofkip die je d’r bent. Met je notenmix!

Stille wateren…vreselijke echo
Florence laat als enige maar weinig van zich horen en dat vond Jan ook. Daarom nam hij haar even apart voor een wandeling tussen zijn 28.000 kipjes. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de akoestiek van de gigantische stal niet echt veel goeds deed voor haar schelle stem. Althans, ik hoop dat het de akoestiek was, anders snap ik wel waarom ze verder niet zoveel praat. Maar, moet gezegd, van de drie dames vind ik haar wel het sympathiekst. En meest oprecht.

Omdat ik niet te boek wil komen te staan als de blogger met de meest perverse gedachten zal ik verder niets zeggen over het suggestieve shot waarbij we de drie dames in de weer zagen met hun tandenborstels. Zo goedkoop. Doe ik niet. Ik wil wel de firma’s Vilovet en Zuidervoort bedanken voor het sponsoren van het servies van respectievelijk Johan en Jan. Zoveel beter dan dat eeuwige boerenbontservies. Dat kennen we nu wel.

Een goede keuze dus wat mij betreft, nu maar eens kijken welke keuzes de boeren volgende week gaan maken!

Advertenties

3 Reacties to “De kaasschaafmethode”

  1. Linda 30 december 2013 bij 11:05 #

    Wat een heerlijk verslag van weer een woeste boerenliefde aflevering. Het blijft me toch een partijtje spannende he wie de boeren waarschijnlijk volgende week, al dan wel niet naar huis gaan sturen. Ik ga er haast nagels van bijten. En tot dan eindeloos filosoferen over de kansen van de dames 🙂

  2. Doris ter Kuile 31 december 2013 bij 14:08 #

    Geweldig! Humor dit.

Trackbacks/Pingbacks

  1. BZV: Tom Poes | feetjeblogt - 8 maart 2015

    […] in een eerder seizoen van BZV nog dat je deze handige huishoudhulp heel goed kunt gebruiken bij het braden van gehaktballen, vanavond zagen we hoe het kreng als gebaksschep werd ingezet. Wat een multifunctioneel stukje […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: