Iemand een hoek verkopen

28 Dec

Iemand een hoek verkopen. Ik dacht dat ik wist wat deze uitdrukking betekende…uiteindelijk blijkt er veel meer achter te zitten.

Laat ik bij het begin beginnen…nadat we dankzij katten en kinderen alweer enige tijd de binnenvoering van ons bankstel van zeer dichtbij mochten aanschouwen, besloten we dat het hoog tijd was voor wat nieuwe zitelementen. Al was het maar omdat we dan weer met goed fatsoen visite zouden kunnen ontvangen zonder eerst de bank opnieuw te moeten bekleden met een geïmproviseerde grand foulard (duur woord voor tussen de naad gefrot dekbedovertrek zodat je de gaten in het leer niet ziet). Unaniem werd besloten: het hele gezin ging voor een hoekbank!

Naadje
En zo geschiedde…6 weken na bestellen mochten we ons zorgvuldig uitgezochte zitkuil op gaan halen. Enthousiast werden de losse elementen in elkaar gezet. Zo handig, volgens de verkoper. Handig? Ja. Mooi? Nee. Daar waar in de showroom de losse delen vloeiend in elkaar over liepen, was bij ons thuis een spleet met proporties á la Grand Canyon zichtbaar. Beetje overdreven misschien, maar de niet als decoratief bedoelde beugel waarmee de elementen in elkaar hingen was goed zichtbaar. Evenals de andere onvolkomenheden aan de bank, zoals de naad in het midden van het hoekelement.

Waarschijnlijk is het gewoon heel, heel moeilijk om in een hoekelement een naad loodrecht naar beneden te laten lopen. Alleen de allerbeste meubelmakers kunnen dit. Denk ik. Want het gaat me te ver om te beweren dat de beste man/vrouw die ons hoekje bekleed heeft dronken was tijdens zijn/haar dienst. Al zou dat ook een plausibele verklaring zijn voor de manier waarop de naad afgewerkt is…(oordeel zelf, zie de foto).

 

Compromissen, compromissen
Alles bij elkaar was het vooral de hoek die niet aansloot én er niet uitzag. En…oh ja, waar ook geen vulling in zat (ter illustratie: verzitten van de bank naar de hoek voelde aan als verzitten van een fauteuil naar een klapstoel van puur spaanplaat). Oordeel: de hoek moest terug. Dat was de winkel ook met mij eens, alleen het feit dat ik voor die enkele hoek ook een leenpoef of stoel wilde, dat was een beetje raar volgens hen. Ik had toch twee zitelementen staan?

Ik heb serieus overwogen om dan maar één van mijn kinderen een tijdlang op schoot te nemen, maar mijn principes wonnen het van mijn neiging tot compromissen sluiten. En dus wist ik heel overtuigend een mini leenbankje mee te krijgen. Dat het geen gezicht was (zie foto bovenaan mijn blog) doet verder niet ter zake. Het voelde voor mij als een overwinning. De euforie duurde overigens maar heel kort, want een week later, toen ik uit eigen beweging maar eens ging informeren hoe het er voor stond, kreeg ik te horen dat de gehele bank terug moest. Eh…oké dan.

A giant take it or leave it…
En dus…regelden wij maar weer een busje om de rest terug te brengen. Vervoer moesten we inderdaad zelf regelen ja. Het concept van deze winkel (en tevens hun slogan) is namelijk ‘a giant Take Away’. Wat voor hun service eigenlijk zoveel betekent als ‘Take it or leave it’ maar dat wisten we toen nog niet. Enfin, bankelementen teruggebracht, tweede leenbank mee naar huis. Die overigens niet heel erg lekker matchte met de tweezitter die er al stond, maar ach….

En toen naderden de kerstdagen. En besloot ik maar weer eens te bellen (iets wat ik daarvoor ook al een keer of twee had gedaan). Of ik mijn visite nog een beetje leuk zou kunnen ontvangen tweede kerstdag of dat ik het met het bij elkaar geraapte Leger des Heils bankstel zou moeten doen. De verkoper aan de lijn had goede hoop. Ik inmiddels niet meer. En terecht. Want als je mij anderhalve dag voor kerst enthousiast belt dat de hoekbank hersteld is en dat ik het dus nog voor de kerst in huis heb, dan snap je niet zoveel van de drukke dagen voor kerst vrees ik. De inkopen voor het diner hadden even een iets hogere prioriteit.

Maar goed, op ‘derde kerstdag’ ging mijn man na 12 (!) weken onze bank ophalen. Wijs geworden van de vorige keer heeft hij hem eerst daar in elkaar laten zetten. Scheelt ons weer rijden mocht het weer niet goed zijn. De hoek sloot mooi aan, de naad in het midden was iets minder scheef. Na telefonisch overleg met zijn baas (ik dus, laat mij even in die waan alsjeblieft) besloten we dat de aanschaf van een kussentje voor ervoor ons minder ergernis op zou leveren dan weer dit hele traject in te moeten.

Gebroken pootje, beschadigd vertrouwen
Dit is dus iemand een hoek verkopen, dacht ik bij mezelf toen ik het eerste bankelement uitpakte. Alsof je geslagen wordt in je gezicht en je niets anders kunt doen dan ‘dank je wel’ zeggen omdat je vooraf weet dat je de strijd toch niet kunt winnen (ja, als je een lange adem hebt…geloof me, ik ken hun algemene voorwaarden uit mijn hoofd). En dus neem je maar met minder genoegen. Ook al betekent dat dat je tijdens het uitpakken een traantje laat omdat één van de waaiboomhouten pootjes het begeven heeft tijdens het vervoer. Topkwaliteit. En accepteer je dat je een nieuw tweedehands blokje (want pootje is eigenlijk teveel eer) meekrijgt wat je er zelf opschroeft. Omdat het betekent dat het klaar is nu met het gezeik. Rust in ons hoofd. Lekker bankhangen en niet meer aandenken. Al voel je je nog zo genaaid.

Het gaat me te ver om hier de naam van de betreffende winkel te noemen. Sowieso hebben zij deze slechte reclame niet nodig, want als ik op hun naam google (iets wat ik eerder had moeten doen) komen er alleen maar slechte ervaringen bovendrijven. Ach, de afkorting van de bedrijfsnaam is niet voor niets SS denk ik. Hoogverraad door vrolijk lachende verkopers, het is daar standaard bedrijfsvoering.

Uiteindelijk is het onze eigen schuld. Ik had gewoon naar mijn oma moeten luisteren. Zij waarschuwde mij vroeger al. Ik hoor het haar nog zeggen. “Liefje, wat je ook doet. Vertrouw nooit de mannen van de bank”. Ze had gelijk.

Advertenties

2 Reacties to “Iemand een hoek verkopen”

  1. Josefien 28 december 2013 bij 11:06 #

    Yvette
    Top stukje. !! heb er weer van genoten.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Grote vent! | feetjeblogt - 15 januari 2014

    […] Een plastic berg net naast de deur herken ik als de bank en ik kan wel janken. Die bank, waar we zolang op gewacht hebben, staat nu in een XXXL bodybag doelloos in het […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: