Mag ik onder jouw korstje kijken?

22 Dec

 Gadverdamme! Normaal gesproken zou ik direct terugdeinzen als iemand mij zo’n oneerbaar voorstel zou doen. Maar Johan niet. Hij kon de vraag van Ingrid wel waarderen en nodigde haar en haar naamgenoot uit om te komen logeren op zijn boerderij. Ook Barbara, die hij even daarvoor als een heuse chocoprins had mogen zoenen omdat zij een pricewinning Bossche Bol had geproduceerd, mocht komen slapen. De andere twee dames bleven Danish blue achter.
Over de workshop die hier aan vooraf ging zal ik het verder maar niet hebben. Die stond werkelijk bol van de dubbelzinnige vuilpraat. Van het ‘ik denk dat het puntje omhoog moet’ tot aan ‘hij kan niet dieper, hij is niet lang genoeg’ , alle varianten kwamen voorbij. En een lol dat ze hadden.

Onverstaanbaar charmant
Ik had overigens ook reuzelol. Het is geen geheim dat Johan nogal onverstaanbaar is. Maar om op het moment dat hij in beeld verschijnt ook direct te wijzen op de mogelijkheid van ondertiteling door Teletekst 888 (noteer even, handig voor volgende week!) is wel heel erg to the point. De doodsteek kwam overigens van Yvon met haar “Ik versta je niet, als het belangrijk is dan weet je me wel te vinden’.

Ach, laat Johan maar schuiven. Zelden iemand gezien die zo efficiënt zijn vaatwasser weet uit te ruimen. Normaal zijn de boeren een beetje bot, bij hem zijn het juist zijn messen door deze dagelijkse actie. Heerlijke vent. Toch twijfelt hij nog steeds of dit avontuur wel kans van slagen heeft, de dames komen toch van de weelde de armoeie in, aldus Don Johan. Ingrid stelt hem gerust. Ze komt niet voor zijn boerderij, ze komt voor hem! Dat verdient een bloemetje. Met suikerzakje.

The creep from Canada
Zo heerlijk als ik Johan vind, zoveel moeite heb ik met Jan. Ik hoop echt dat mijn observatie onjuist is en dat het een hele lieve man is, maar iedere keer als ik hem in beeld zie krijg ik kippenvel op plaatsen waar ik het bestaan niet van wist. En iedere keer als ik hem zie, moet ik denken aan Patrick Bergin uit de film Sleeping with the enemy.

Sowieso heeft hij maar één gezichtsuitdrukking. Zij hele huis is spik en span en natuurlijk probeerde hij de schijn op te houden door zijn handdoekjes voor één keer niet op kleur in de kast te leggen, maar het bananenrekje op zijn aanrecht verraadde hem. Serieus, wie heeft er in godsnaam nou een bananenrekje? Alsof die krengen niet lang genoeg hebben gehangen. Hij heeft iets dwangneurotisch dat neigt naar psychopathisch in mijn beleving. Als ik de dames was, zou ik alsnog rechtsomkeer maken.

Judith (Leuk dat ik er ben!) viel het al op, het huis weerspiegelt zijn persoonlijkheid. Tel daarbij op dat hij ontzettend afgelegen woont, er al 28.000 chickies tegen hun wil zitten opgesloten in zijn megastal en je nu alvast keuzes voorhoudt als ‘stofdoek of ragebol, net wat jij lekker vindt’ en ik zou maar gewoon alvast gaan rennen. Laat hem maar lekker de motor van zijn auto kietelen.

Les grandes mains du Jos
Van het koude Canada naar het koude Nederland, waar boer Jos met zijn vijf dames ging suppen. Ging wat? Suppen dus. Staand peddelen. Iemand op de KRO redactie heeft een zieke geest, laten we het daar maar op houden. Of die heeft gedacht, hoe krijg ik vijf vrouwen zo snel mogelijk uit de kleren. Dat kan natuurlijk ook.

Sowieso ben ik blij dat ik niet één van die vijf dames was, want eer dat je bij mij zo’n wetsuit met hoog rolladenetgehalte hebt aangetrokken is het hele seizoen al voorbij. Gelukkig maar, want het zou de kijkcijfers ook geen goed doen. Maar gelukkig had Jos alleen maar maatjes 36 uitgekozen dus het uitzicht was verrukkeluk. Even onder ons…die Jos had toch helemaal geen peddel nodig gehad? Ik bedoel, die heeft zulke grote handen. Die zie ik daar in Frankrijk iedere week wel een fles wijn sabreren zonder dat er een sabel aan te pas komt. Rukt gewoon in één keer die hals eraf. Had ie ook wel met blote pootjes kunnen peddelen denk ik dan.

Maar goed, hij kreeg een paar dames nat en die koos hij vervolgens ook uit om te komen logeren op zijn chateau en France. Willemijns vader heeft er al het volste vertrouwen in en is al een LOI cursus Frans aan het volgen om straks met zijn schoonfamilie te kunnen communiceren. Léonie vond Frankrijk bewolkt toch wel erg tegenvallen, dus die gaat het denk ik niet worden. En Saskia, ach ja…die woont er al dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? (Even nog over Saskia, is haar manier van zoenen typisch Frans of gaat zij wekelijks naar een chiropractor om die nekwervels weer terug op hun plek te zetten? Ziet er vrij pijnlijk uit dat joie de vivre…)

De billen van Wim
Ondertussen reden Janne, Eveline en Karin door Tanzania richting hun droomreus Wim. Ik heb hardop gelachen toen de dames een paar golfplaten krotten passeerden en hardop verzuchtten dat ze hier ‘zo zouden kunnen wonen’. Yeah right. Gelukkig woont Wim een heel stuk minder rot. (Alhoewel die jacuzzi in zijn tuin eerder op een drooggevallen drinkplaats voor the big five leek, maar goed).

Ergens in het rotsachtige landschap bloeit trouwens op dit moment een eenzaam plantje. Janne zette namelijk onderweg alvast haar territorium uit en deed een plas. Grotendeels over haar eigen schoenen overigens. Plastuitje vergeten, dan krijg je dat. Gewaagd hoor ik u denken? Nee hoor. Ook het wild in Afrika is redelijk kieskeurig. Eten niets wat over de houdbaarheidsdatum is.

Eveline hoorde ik zeggen dat het wel heel erg wennen zou zijn aan al die stof daar. Ik nodig haar uit om eens een weekje bij mij te komen logeren. Afrika verbleekt bij mijn huishouden. Terwijl Janne huilend haar rust zocht, zat Karin alvast aan Wim’s kont. Ze twijfelt namelijk nog heel erg of dit het wel voor haar is, maar deze billenknijperij neemt niemand haar meer af.

Warm, maar nergens broeierig
Aletta wilde heel graag weten hoe goed haar mannen met kinderen zijn en gaf ze een stage opdracht met babygeitjes. Van de borst afrukken, vangen, de fles geven. Ze schijnen ook luiers verschoond te hebben, maar dat is niet in beeld gebracht.

Gelukkig bleef Aletta koel bij al het gestuntel van haar mannen. Iets te koel naar mijn zin trouwens. Maar ja, ze is dan ook wel wat gewend. Sowieso heeft ze al eerder vrijwilligers gehad, zo zei ze zelf. (Hallo!!! Dit zijn geen vrijwilligers, dit zijn potentiële prinsen op een witte geit! )

Misschien kwam het doordat de regen raar viel dit jaar. Of omdat Koen geen gevaarlijke goederen had meegenomen maar alleen het verplichte hoofdlampje. Of omdat Patrick met al zijn scoutingervaring haar misschien aanziet voor een echte akela. Er is iets waardoor ze niet echt los wil komen. Het was warm op Bonaire, maar het werd nergens echt broeierig. Ze moet het echt nog even gaan voelen geloof ik.

Want lieve Aletta, uiteindelijk is het met een relatie net als met jouw geitjes. Dat groeit niet alleen op voeding, maar ook op liefde. Weet je wat je anders doet? Wacht tot het nacht is en ga dan met de heren op blind date. Zonder hoofdlampje. Een wilde nacht gegarandeerd!

Bron: KRO
Fotograaf: Liselore Chevalier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: