De donkere dagen voor het kerstdiner

18 Dec

Zoals ik misschien in een vorig blog heb laten doorschemeren, ik ben niet zo goed in Kerstmis.Ik ben dol op Kerstmis, heus waar. Maar ik ben er niet goed in. En dan vooral niet in die zogenaamde ‘donkere dagen’ voor kerst. Waarbij ‘donker’ symbool staat voor knetterdruk.

Want los van de grotere vraagstukken des levens als ‘gourmetten of zes gangen diner?’ en ‘wat doen we met oma?’ is er afgelopen jaren nog een extra last bij gekomen in deze toch al zo drukke decembermaand.

Beginnersfoutje
Het eerste jaar dat mijn oudste dochter naar school ging vond ik het allemaal nog he-le-maal fantastisch. De kerstviering op school, en dan met name het kerstdiner ’s avonds, was voor zowel  haar als voor mij een totaal nieuwe ervaring. Geweldig vonden we het. Wist ik veel.

Voor diegenen die niet bekend zijn met het (overigens verder wel goed doordachte) concept rondom het kerstdiner op school zal ik het nog even uitleggen.

Twee weken voor het begin van de kerstvakantie wordt er op dinsdag een papieren kerstboom opgehangen in het schoollokaal. In die boom hangen papieren ballen, waarop een gerechtje staat geschreven. Het is de bedoeling dat iedere ouder één bal meeneemt en er voor zorgt dat dat gerecht tijdens het kerstdiner op tafel komt te staan. Leuk, gezellig, iedereen draagt bij en de kinderen hebben een topavond.

Te vroeg pieken
Zoal gezegd, het eerste jaar was het allemaal nieuw en was ik vastbesloten mijn beste beentje voor te zetten. Ik was zo’n irritante moeder die vooral goed wilde scoren bij kinderen, juf en iedereen die meekeek (laten we gewoon eerlijk zijn hè mensen) en ging voor huzarenstukjes als de stoofpeertjes en nou vooruit, het jaar daarop voor de gehaktballetjes. No big deal en eeuwige roem.

Nou ja eeuwig….inmiddels is de nieuwigheid er vanaf, zit ik nog minder ruim in mijn tijd (ja, ja ik weet het…eigen schuld) en met drie kinderen op school is het voor mij vooral zaak om zo snel mogelijk ‘de beste bal’ in mijn bezit te krijgen zodra de kerstbomen weer hangen.

Alles draait om balbezit
Maar ja, er zijn meer ouders (terecht!) die uit praktische en andere overwegingen voor de ‘gemakkelijke’ gerechtjes gaan. Waardoor het in balbezit komen bijna topsport is geworden…compleet met het trekken van een sprintje en bijbehorend ellebogenwerk.

Tot nu toe gaat het steeds goed en kon ik eenvoudig in bezit komen van ‘snelle gerechten’. Zo scoorde ik vorige week voor mijn jongste dochters respectievelijk ’12 pakjes Wicky’ en ‘2 gesneden stokbroden met kruidenboter’. Helemaal prima. Dat kan ik.

Maar toen werden vorig jaar ineens de spelregels veranderd!

Kinderen met een eigen keuze, het zou verboden moeten worden
Want vanaf groep 6, zo bleek , mochten de kinderen zelf verzinnen wat ze mee wilden nemen. Goed plan? Laat ik het zo zeggen, mijn oudste dochter had nog net niet aan haar juf beloofd dat ik gegrilde reerugfilet met cranberriesaus op een bedje van ijsbergsla zou meenemen, maar qua bereidingstijd scheelde het niet veel.

Gelukkig kon ik het Bambigerecht in overleg met de leerkracht terugbrengen tot een eenvoudig toetje…maar toch.

Manipuleren kun je leren
En dus ben ik dit jaar eind november al begonnen aan een pedagogisch zeer onverantwoordelijke vorm van hersenspoeling. “Natuurlijk heb je recht op een eigen mening meid, maar denk eraan: het moet een koud en nog veel belangrijker, voor mama haalbaar gerechtje zijn”. Een mantra wat iedere avond twintig keer werd herhaald.

En mijn inspanningen werden beloond, want tadatadatada…. mevrouw had doorgegeven dat zij een kwarktaart mee zou nemen als dessert. Prima toch? Eh, nee….

Want shit, was ik toch even vergeten dat ik deze week wat afspraken had staan, waardoor ik dinsdagavond pas rond kwart voor 12 ’s avonds thuis was. En dus eigenlijk geen tijd meer had om überhaupt nog iets in elkaar te flansen, laat staan een kwarktaart.

Aangepast recept
Maar ja, het kind had zo haar best gedaan voor mij, mijn gebrek aan planning mocht niet haar probleem worden vond ik. En zo stond ik dus vanochtendvroeg om kwart over zes te stoeien met een mixer om die vermaledijde kwarktaart alsnog op tijd klaar te krijgen voor het kerstdiner van vanavond. Met naast de basisingrediënten ook nog wat extra bloed, zweet, tranen en stress erbij. Na afloop maakte ik even een notitie voor volgend jaar: dochterlief de letterlijke betekenis van ‘haalbaar’ uitleggen.

Oh enne…langs deze weg nog even een hele dikke pluim voor al die moeders die er wel iedere keer weer heel veel werk van maken ondanks een drukke agenda. Waardoor er vanavond weer rijkelijk gevulde tafels zullen zijn, vrolijke kindersnoetjes en goed gevulde magen.

En of je het nu doet voor school zelf, voor je eigen kind(eren), voor de hele groep of omdat je andere ouders wilt ontlasten of juist de ogen uit wilt steken, het maakt mij niet uit. Want wat ben ik blij met jullie. En wat is school blij met jullie, dat weet ik zeker. Er zijn namelijk maar weinig ouders die het enthousiasme uit het eerste jaar ook de andere 7 á 8 schooljaren kunnen vasthouden. Ik ben het levende voorbeeld.

Als ik tijd had gehad had ik voor jullie ook nog een taart gemaakt. Voor nu zullen jullie moeten volstaan met de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Enne…kunnen we volgend jaar weer op jullie rekenen?

Bron foto: EverJean

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: