Een lijk op zolder

3 Dec

Ik lig in bed maar doe geen oog dicht. Al dagen niet om heel eerlijk te zijn. Er hangt een vreemd soort spanning op onze slaapkamer. Nee, niet dat soort spanning mensen…ik kan het maar moeilijk uitleggen.

Wij slapen boven op zolder en soms –heel soms- vergeet ik heel even dat er zich achter één van de schotten een lijk bevindt. Val ik zomaar bijna rustig in slaap. Bijna ja, want doordat de katten driftig mauwen en krabbelen bij het luik (oh ja, daarom hadden we het lijk achter het schot gelegd) werd ik er weer bruut aan herinnerd. En doe ik dus geen oog meer dicht…het beeld van zijn gelige, dooie ogen blijft maar in mijn hoofd rondspoken.

Wat er aan vooraf ging…
Het is weer het spreekbeurtseizoen. En naast het obligate ‘wanneer gaan we nu eindelijk aan mijn spreekbeurt beginnen, mam’ (hoezo we??) had mijn oudste dochter ook nog een andere vraag. Haar spreekbeurt zou over uilen gaan en zij vroeg zich af of (ik citeer) “Ik niet zo’n man zou kunnen regelen die met een uil op zijn arm de klas rond zou kunnen gaan. En of dat misschien te duur zou zijn”. Dusss….

Nou moedig ik creatieve ideeën altijd van harte aan, maar hier heb ik toch wel zeer direct aan verwachtingenmanagement gedaan. Geen man met uil. Punt. Sowieso snap ik niet waarom ze haar spreekbeurt niet gewoon over puppy’s of poezen houdt in plaats van over uilen. Die fascinatie heeft ze in ieder geval niet van mij. Het enige gevogelte dat mij kan bekoren is het soort dat geplukt en gebraden in een sausje op mijn bord ligt. Maar dit terzijde.

Fijne collega’s
Het verzoek om ‘man met uil’ werd een leuke anekdote die ik ook op mijn werk tijdens de lunch  vertelde. Waarop ik direct werd gewezen op de opgezette uil die zich elders op kantoor bevond. Ze kon die toch lenen? Waarom niet? Het leek mij een goed plan en dochterlief was ook direct enthousiast. De uil mocht geleend en mijn collega had zelfs ook nog een ander exemplaar thuisliggen die ze ook mee mocht nemen én die de kinderen mochten aaien. Tot zover niets aan de hand.

Op een vrijdagmiddag reed ik naar kantoor om het pluimvee op te gaan halen. Nietsvermoedend deed ik de deur van mijn kantoor open om hem even zo snel weer dicht te doen. Door het ruitje gluurde ik naar het macabere tafereel dat zich op mijn bureau bevond. Een tweetal opgezette uilen, een opgezette sperwer en een karkas  (zie foto…dit lag dus echt op mijn bureau!!) van iets wat ooit een roofvogel was (ze maakt nl. ook nog een werkstuk over roofvogels, dus dit was bonusmateriaal). Mijn bureau was in één klap veranderd in een kerkhof vol met gesnavelde kadavers. Was ook gelijk een leermomentje voor mij: opgezette vogels zijn alleen maar leuk achter glas. Daar buiten zijn ze doodeng. Aldus deze heldin.

Fuck Harry Potter
Gelukkig vond ik een gewillig slachtoffer (lees: mannelijke collega) die de twee uilen voor mij in bakken wilde doen. Met een handdoek erover (want ik wilde ze geen minuut langer meer in de ogen kijken) heb ik ze in de auto gegooid en ben er mee naar huis gereden. Thuis aangekomen wees ik manlief op de twee lijken in mijn kofferbak, waarop hij ze ‘katvrij’ heeft weggestopt totdat de dag van de spreekbeurt aanbrak.

En zo lag er dus ineens een dode uil op zolder. Op mijn slaapkamer. Fuck Harry Potter, maar ik was daar op zijn zachtst gezegd niet heel enthousiast over. Creepy vond ik het…vooral als mijn man voor de grap ’s nachts ineens ‘oehoe’ in mijn oor fluisterde. De humor was ver te zoeken in ons huwelijk afgelopen dagen….

Eind goed, al goed?
Maar goed. Het leed is geleden en de spreekbeurt was geslaagd. Dochterlief vond het helemaal prachtig en ook de juf die ik vooraf waarschuwde voor het feit dat er twee vogellijken mee zouden komen vroeg zich hardop af waar ik me nou zo druk om maakte. Ze waren toch dood? Ik weet het, ik weet het. Maar toch..ik kan het niet uitleggen…ze bezorgden mij de kriebels. En dan niet op een goede manier….

Vandaag heb ik de uilen teruggebracht naar mijn werk. Een lieve collega heeft de krengen uitgepakt en weer teruggezet. En terwijl ik toekeek hoe hij zonder er bij na te denken nog even de veertjes terug op hun plaats duwde bedacht ik me dat zo’n 25 kinderen van een jaar of 10 die dag ervoor heel enthousiast het beestje hadden geaaid en het helemaal ‘da bomb’ vonden. Niks eng, niks bang…alleen maar enthousiasme.

Wat voel ik mij een uilskuiken.

Advertenties

2 Reacties to “Een lijk op zolder”

  1. Patty 4 december 2013 bij 10:40 #

    Hahaha..met mijn fantasie…zou ook helemaal niks voor mij zijn! Brrrrrrr

Trackbacks/Pingbacks

  1. Avé, Fauna! | feetjeblogt - 30 juni 2014

    […] het niet dat mijn prinses he-le-maal idolaat is van vogels en dan in het bijzonder nog van uilen.  Dat is overigens niet genetisch bepaald, want ik zelf heb dus he-le-maal niks met vogels. Maar […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: