Wat een eikels!

3 Nov

Blokhut. Eén van de weinige voorwerpen die zijn naam echt eer aan doet. De vormgeving laat niets aan de verbeelding over (yep…een blok) en qua ruimte mag het ook echt geen andere benaming hebben….hut is het hoogst haalbare.

Toch mag dat allemaal de pret niet drukken, want als wij nog eens naar Disneyland Parijs gaan, dan boeken wij steevast één van de blokhutten op Disney’s Davy Crocket Ranch. Om in de sfeer van Disney te blijven (lakens met Mickey Mouse opdruk én shampoo met Mickey oortjes….) en gewoon omdat het goed bevalt. Wat wel helpt is dat we niet zo veeleisend zijn.

De ranch is verdeeld in ‘wijken’, om de belevingssfeer tegemoet te komen ‘trails’ genoemd. Een trail is één lus, gelegen langs de hoofdweg, waar de hutten in een depressief rondje naast elkaar zijn neergekwakt. Wij zaten dit keer aan de Cherokee trail. (Yippie-Ki-Yay MotherFucker!)

Licht uit, spot aan!

Laat ik de hut in kwestie even beschrijven. Het is één fantasieloze bruine rechthoek met terrasje, waar volgens het bordje maar 15 mensen tegelijk op kunnen. Alsof je er een feestje zou willen geven, maar goed. De sleutel voor de voordeur is ook de sleutel voor de electra. Dus in het donker op de tast zoeken naar dat pokkensleutelgat waarmee je één en ander activeert.

Tip: als je dat gelukt is moet je niet direct het licht aandoen. Eerst één bolletje uitdraaien uit de centrale lamp. Er hangt namelijk genoeg verlichting om heel Fantasyland in Disney zelf bij te schijnen, dat is in het begin even schrikken.

Afstanden verdwijnen….

De hut heeft twee slaapkamers en blinkt uit in efficiënt ruimtegebruik. Zo heeft de slaapkamer ‘where the magic happens’, de ouderslaapkamer dus, een eigen badkamer waar de mannen vanuit de douchecel rechtstreeks kunnen urineren in het tegenovergelegen toilet. Hierbij hoeven ze slechts een halve meter te overbruggen, dus er hoeft niet bij geknoeid te worden. Het bed zelf was een twijfelaar. Voor diegenen die niet weten wat dat is, dat is een éénpersoonsbed met kapsones. Zo’n bed waarin je wel tegen elkaar aan moet liggen, zelfs als je ruzie hebt. Heerlijk geslapen dus….

Sowieso verdwijnt in een hut met muren als bordkarton ieder gevoel van afstand. Zo kun je in de douche gewoon nog je favoriete tv programma volgen en konden de kinderen precies afluisteren wat pap en mam allemaal bespraken.

Efficiency voorop

De andere slaapkamer heeft op het oog maar drie bedden, twee lage en één hoog exemplaar. Hieronder zit een vierde bed verstopt, altijd handig mocht je ook je schoonmoeder mee willen nemen. Wij hebben het kreng (het vierde bed dus, niet de schoonmoeder) niet gebruikt, waardoor het hoogteverschil de slaapkamer omtoverde in één groot springparcours voor de kinderen. Iets wat wij natuurlijk aanmoedigden, want eerlijk is eerlijk, in een rolstoel ben je in het park zelf gewoon veel eerder aan de beurt!

De kinderen hadden en eigen doucheruimte en er was nog een apart toilet. Nooit meer dan 50 gram per keer poepen hier, want anders krijg je het niet in één keer weggespoeld. Het is maar dat je het weet. In het toilet hing ook de schakelkast, ‘verstopt’ achter een doorzichtig plastic deurtje, zodat de kinderen ook goed kunnen zien waar de hoofdschakelaar zich bevindt.

Het ging er heet aan toe

De keuken (vier gaspitten en een halve meter aanrechtblad) was van alle gemakken voorzien. Het is alleen niet de bedoeling dat je er ook daadwerkelijk gaat koken, want bij het opwarmen van de soep ging het brandalarm al af. Dat deed hij overigens ook bij het uitruimen van de vaatwasser. Man, ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld!

Kortom, het was er heel goed toeven. We hadden niets te zeuren. Behalve misschien dat we liever niet meer in de herfst gaan. De blokhutten zijn namelijk nogal tactisch gesitueerd onder eiken en beukenbomen. De eerste keer dat er een eikeltje op het dak viel, schrokken we ons een hoedje en een sjaaltje. Wat een kabaal, het leek wel of het dak uit louter golfplaat bestond (wat misschien ook wel zo was). Maar dat was maar één eikeltje.

’s Nachts waren er wat windvlagen waardoor we van bovenaf werden bekogeld door die krengen. Badend in het zweet werd ik wakker, vol overtuiging dat de ME zojuist de hut had bestormd. Het bleken ‘slechts’ een paar beukennootjes….

Bijkomend voordeel van al die eikels? Als manlief een sigaretje wilde roken op het terras werd hij van alle kanten aangevallen (heus, ik was het niet…echt niet). Vluchtend voor de eikels rende hij het terras af….de ontspanning was ver te zoeken en dus rookte hij die vier dagen heel wat minder. Was het toch nog ergens goed voor……

 

Bron foto: Rene Mensen

Advertenties

Eén reactie to “Wat een eikels!”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Disney do’s en dont’s | feetjeblogt - 19 november 2013

    […] Parijs. Helaas voor jullie was het een meer dan geslaagd tripje dus op het blogje na over onze blokhut daar, valt er weinig over te schrijven. Of toch […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: