Peter Pandemonium

27 Okt

Vandaag heb ik met mijn oudste dochter een bezoekje gebracht aan Neverland…samen zijn we naar de familievoorstelling/-musical Peter Pan geweest in de Ahoy in Rotterdam. Het werd een memorabele middag met veel hoogte-, maar ook wel wat dieptepunten.

Verwend nest
Vooraf is het wellicht goed om te weten dat ik nogal een theaterliefhebber ben en er naast cabaret ook een musicalverslaving op na hou. Ik heb al heel wat voorstellingen gezien en ben daardoor wel wat gewend (lees: verwend). Hierdoor ben ik misschien wel eens te kritisch in mijn feedback op een voorstelling, dus ik stel voor dat jullie deze recensie met een korreltje (of voor mijn part een heel pak) zout nemen.

Eén groot spektakelstuk
Laten we positief beginnen. Er is enorm veel tijd, geld en inspiratie gestoken in het decor en de technische hoogstandjes.(Helaas ging dit hier en daar ten koste van investeringen in zang- en acteertalent, opbouw van het verhaal en een synchroon dansend ballet, maar goed het zij zo). Het decor was adembenemend. Met 18 verschillende projectoren, een multifunctioneel gebruik van de bewegende onderdelen van het podium en een heuse luchtturbine waardoor Peter Pan echt vloog was het één groot spektakelstuk om naar te kijken.

Ook de special effects als het vuurwerk, het degengevecht waarbij kapitein Haak en Peter Pan ondersteboven over het plafond liepen en een gigantische krokodil die door de zaal heen liep droegen bij aan een optimale beleving van dit geweldige verhaal. Tel daarbij alle cirque du soleilachtige acrobatische acts op en je zou haast denken dat het een perfecte voorstelling was. Toch?

Altijd wat te zeuren
Helaas. Naar goed Oud Hollands gebruik heb ik natuurlijk altijd wel wat te zeuren. Over het gebrek aan zangtalent bijvoorbeeld. Nu snap ik ook wel dat het best lastig is om iemand te vinden die én een driedubbele flikflak kan maken op het podium én een leuke solo weggeeft, maar toch.Het verschil in zangkwaliteit viel enorm op. Zo zong kapitein Haak zo vals als een kraai ‘Largo al Factotum’ van Rossini en ‘Nessun Dorma ‘ van Puccini. Nu kan ik leven met een piraat die vals zingt, maar waarom die man dan met dit soort klassieke nummers opzadelen?

Sowieso werkt het gebruiken van bestaande nummers in een verhaal niet altijd even goed. Althans voor mij dan. Op het moment dat Wendy gaat vliegen en ‘One day I’ll fly away’ van Randy Crawford inzet kun je mij wegbrengen. Of de piratenbende die Duran Duran’s ‘Wild boys’ ten gehore brengt. Tranen met tuiten. En dan zeg ik nog maar even niets over die ‘I’m Sailing’ van Rod Stewart op het einde. Maar goed, zoals gezegd…dat ligt waarschijnlijk meer aan mij. Toch kan ik mezelf er wel tot op zekere hoogte overheen zetten.

Sterf, Peter Pan!
Tot het moment waarop Peter Pan aan zijn lot wordt overgelaten , dreigt te sterven en vervolgens ‘Angels’ van Robbie Williams inzet. Iemand die mijn favoriete nummer zo ontzettend verkracht verdient niet anders dan een pijnlijke dood dacht ik heel even. Kom niet aan Robbie! En zeker niet zo’n lelijk ventje in zijn groene Victor&Rolf outfitje. Pfff…wat denkt hij wel niet! Voor ik het wist bevond ik me ineens in ‘team Haak’.

Reïnkanarie
Hoogtepuntjes van de show? Toch wel Wendy, die ondanks haar niet zo sympathieke uiterlijk (tip: volgende keer een iets jonger meisje casten!) wel de allerbeste stem van allemaal had. Bovendien verloor ze na een half uurtje vliegen ineens de helft van haar rok, waardoor de heren in het publiek ook weer wat meer interesse in de voorstelling leken te krijgen.

Maar ook al was Wendy nog zo goed, uitsmijter van de middag was uiteindelijk Tinkerbell. Het elfje dat de gehele voorstelling in beeld was als klein duracelllampje of voorbij flitsende vuurpijl werd na haar vergiftiging op het einde gereïncarneerd in een aan een staalkabel hangende, gevleugelde Jennifer Ewbank, die gehuld in een outfit van Mary Borsato toepasselijk haar solo zong: “You raise me up”. En terwijl zij opsteeg, lag ik onder de bank van het lachen….ik kon er niets aan doen.

I want to be forever young
Tijdens het slotapplaus keek ik even naast me, naar mijn dochter. Terwijl ik de tranen van het lachen wegveegde zag ik bij haar twee rode wangen en één paar fonkelende ogen die betoverd keken naar de mensen op het toneel. Ze klapte haar handjes stuk om het spektakel wat ze net had gezien en na afloop raakte ze er maar niet over uitgepraat.

Dat zette mij wel even aan het denken. Wat had ik de voorstelling graag door haar ogen willen bekijken. Onbevangen en onbevooroordeeld. Dan had ik me ook kunnen laten meeslepen en wegvoeren in dit spektakelsprookje. Helaas ben ik er denk ik net even ‘te groot’ voor. Zoals Peter Pan altijd waarschuwt ‘word nooit volwassen, want dat is stom!’

En weet je wat….hij heeft nog gelijk ook, dat groene kreng.

Bron Foto: Joe Shlabotnik

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: