Bloginterview door @marysjabbens

30 Sep

Ik had al een paar bloginterviews van Mary via Twitter voorbij zien komen. Leuke, openhartige interviews, waarbij je als lezer een beter beeld krijgt van de persoon achter sommige blogs. Verrassende verhalen kwamen daar uit naar voren. Sommige blogs had ik nog nooit gelezen, maar ben ik juist door het interview gaan opzoeken. Kortom, het bloginterview is een mooi initiatief als je het mij vraagt. En toen werd het mij plotseling inderdaad gevraagd. Niet zozeer wat ik er van vond, maar of ik ook aan dit vraaggesprek wilde meewerken.

Mmmm….ik vind het heerlijk om over anderen te lezen, maar of ik zelf nu wel zo interessant ben? Laat ik het anders zeggen. Ik vind mezelf eigenlijk best wel interessant. Als blogmateriaal in ieder geval. Want als ik iets gemerkt heb aan de statistieken is het wel dat leedvermaak het allerbeste wordt gelezen. Er is al heel wat gelachen om mijn dagelijkse gestuntel en belevenissen. Maar ja, dat zijn blogs. Dit is iets heel anders…..

Even voorstellen
Maar goed, wie A gezegd heeft moet ook B zeggen, dus laat ik maar gewoon bij het begin beginnen. Mijn naam is Yvette, 40 jaar oud (nog zeker een hele maand), getrouwd en moeder van 3 prachtige dochters. Omdat mijn leven op een bepaald moment alleen nog maar bestond uit werken, moederen en huishouden heb ik op een goede dag besloten om alleen nog maar dingen erbij te gaan doen die ik leuk vind. En schrijven vormt daar een heel groot (zo niet het belangrijkste) onderdeel van. Omdat ik er eigenlijk de tijd niet voor had, heb ik wel keuzes moeten maken. En omdat mijn kinderen wegdoen een te rigoureuze beslissing was ben ik maar gestopt met het algemene huishouden. De chaos in mijn huis is daardoor nu een prachtige representatie voor de chaos in mijn hoofd.

Wanneer ben je begonnen met bloggen?

De eerste stappen op het ‘echte’ schrijversvlak begonnen in juni 2012 toen ik de stoute schoenen aantrok en mijn diensten aanbood aan Viva.nl. Niet dat ik nu zo’n typisch Vivameisje ben (integendeel…in de ogen van ‘de Vivalezeres’ ben ik waarschijnlijk een uitgebluste huismoeder wiens wilde haren nu voornamelijk in de borstel blijven hangen) maar ik zag een kans en besloot die met beide handen aan te grijpen. Het EK voetbal stond namelijk voor de deur en ik wilde heel graag als voetballiefhebber (althans bij dit soort toernooien) verslag doen van dit toernooi. Het klikte en ik mocht als ‘voetbalvrouw’ aan de slag. Als ik er nu op terugkijk waren dat eigenlijk mijn beste blogs omdat ik echt nergens en met niemand rekening hield en er vooral veel, heel veel plezier aan beleefde. Dat straalt ook echt er vanaf vind ik.

Om een lang verhaal nog langer te maken, Viva vond me leuk, ik vond het bloggen voor Viva leuk, dus ik mocht blijven. Als actualiteitenblogger wel te verstaan. Omdat ik inmiddels verslaafd was aan het bloggen, begon ik ook mijn eigen blogsite ‘Feetjeblogt’. Hier heb ik geen deadlines en kan ik direct alles wat er in mijn hoofd opkomt er ongenuanceerd uitgooien. Want het ongeremde bij Viva was er inmiddels wel vanaf, het is toch een ander publiek wat je bedient en ik merkte dat ik niet al mijn eieren daar kwijt kon….

Hoe vaak blog je? Heb je vaste tijden?

Hoe vaak ik blog is dus verschillend. In ieder geval iedere vrijdagochtend voor Viva en voor de rest is het net hoe het uitkomt. Het is in ieder geval nooit met voorbedachten rade. Vaak gebeurt er iets om mij heen en ontstaat er spontaan een verhaal in mijn hoofd. Zoals onlangs nog een bezoek aan het dolfinarium met het gezin…aan het eind van de dag wist ik niet hoe snel ik naar huis moest rijden omdat mijn hoofd volgepropt zat met ingevingen. Vaak zijn mijn drie kinderen de beste aangevers wat dat betreft.

Vaste tijden waarop ik mijn blogs schrijf heb ik niet, maar 90% van alles wordt wel ’s avonds geproduceerd. Dat zijn de momenten waarop ik tijd voor mezelf heb. Ik schuw in principe geen thema’s, maar zoals ik al eerder aangaf hou ik wel rekening met de lezers. In ieder geval voor mijn Viva blogs. Op mijn eigen blog kan ik soms wat korter door de bocht gaan zonder direct het gevoel te hebben tegen schenen te schoppen. Het is een heel ander publiek wat dat betreft.

Hoe zou je je blogs omschrijven?

Als ik even alleen kijk naar mijn feetjeblogtpagina, dan is 75% toch wel met veel, heel veel humor. Zelfspot vooral. Maar ook af en toe kritisch over zaken uit het nieuws waar ik me druk over maak. Als het even kan dan wel weer met een dikke knipoog, dat wel. Heel af en toe zitten er blogs tussen die net even iets serieuzer zijn, dat moet ook kunnen vind ik. Er zijn eigenlijk geen onderwerpen waar ik niet over durf of kan schrijven. Wel probeer ik mijn gezin en familie zoveel mogelijk buiten schot te houden. Dus geen al te persoonlijke details en geen namen. Voegt ook niets toe volgens mij.

Hoe kondig je je blogs aan? Ben je tevreden met je site?

Op het moment dat er een blog op de site staat, komt er automatisch een melding op Facebook en op Twitter. Vaak herhaal ik het nog een paar keer, soms doen anderen dat ook voor me. Dat is natuurlijk nog leuker! En ja, ik ben best blij met mijn site. Heb nu één keer de lay out veranderd, misschien dat ik dat binnenkort toch nog een keer ga doen. Punt is dat ik nog steeds twijfel over de toegevoegde waarde van de afbeeldingen bij mijn blogs. Zodra ik daar uit ben, neem ik een definitief besluit. In ieder geval voor de komende drie maanden 😉

Hoe belangrijk vind je reacties en statistieken?

Statistieken vind ik een bijzonder verschijnsel. Aan de ene kant vind ik het onwijs leuk om te zien hoeveel mensen mijn ‘boer zoekt vrouw’ blogs ontvingen, aan de andere kant…het zijn maar cijfers. Reacties tellen voor mij wat dat betreft zwaarder. Eén keer heb ik zelfs enorm moeite gehad met statistieken….mijn best bekeken blog was een gedichtje voor de vermoorde jongetjes Ruben&Julian. Tijdens de persconferentie heb ik die paar regels met tranen in mijn ogen op papier gezet. Binnen een half uur was dat kleine stukje tekst al 1000 keer gedeeld op FaceBook. Dat voelde toen niet goed. Alsof ik ‘succes’ had over de rug van die jongens. Het heeft even geduurd om me te beseffen dat mijn woorden anderen op dat moment juist troost boden.

Wat ik zeg dus….raar verschijnsel die statistieken….

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: