Maak me wild…

14 Aug

Na 5 jaar vakantievieren op de Veluwe, ging het dit jaar dan eindelijk gebeuren. Gisterenavond zou ik samen met mijn oudste dochter professioneel wild gaan spotten. Onder begeleiding van een boswachter, zouden we via een “spannend pad” door het pinetum (google het zelf maar even…) naar een afgeschermd stuk bos lopen, alwaar we plaats zouden nemen in wildarena ‘Hemellootjes’ tot zonsondergang. Unieke, eerste rangsplaatsen, heldere blauwe hemel en een leuk 17-koppig gezelschap. Het beloofde een topavond te worden!

De paden op….
De dienstdoende boswachter kwam een half uur te laat, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat wel een kleine (lees: grote) domper was, was dat het betreffende bos best nog een stuk lopen was (lees: kolere end). In onze donkere (niet ritselende!) kleding leken we wel een begrafenisstoet te voet. Na een half uur avondvierdaagse in rouwtenue kwamen we bij het spannende pad. Ik weet nu dat dit een synoniem is voor ‘volg de boswachter die lukraak om de bomen in het bos slalomt’. Spannend was het zeker, maar ik betwijfel of de kwalificatie van ‘pad’ door de ANWB zal worden goedgekeurd.

Na bij elkaar ruim drie kwartier wandelen kwamen we aan bij de wildarena. (Stel je voor, een soort houten bunker met bankjes waar je door smalle spleten naar de andere kant van het bos kunt kijken). Onze boswachter ging eerst poolshoogte nemen en kwam al snel euforisch naar buiten gewandeld met de fluisterende mededeling dat er een moeflon was gesignaleerd. Een wat? Een moeflon. Nogmaals, google het kreng zelf maar even, het is een soort wild schaap met een identiteitscrisis.

Wilde eend
Op onze tenen gingen we de arena binnen, maar nog voordat onze billen de bankjes raakten was de moeflon al gevlogen. Wat nu? Nou lieve mensen, even korte toelichting hoe het wild spotten in zijn werk gaat: het was dus de bedoeling dat we daar in doodse stilte een uur lang naar buiten zouden staren in de hoop iets van wild te mogen waarnemen. Wat niet gebeurde. Wel dachten we een paar keer dat we bronstige reeën hoorden burlen, maar dit bleken gewoon de taco’s van één van de deelnemers te zijn die nog niet de volledige weg langs het spijsverteringskanaal hadden doorlopen.

Daar zaten we dan….stil te wezen en te verkleumen. Na een half uur was er een kleine opleving toen de boswachter kwispelend de aanwezige kinderen kwam melden dat er drie eenden waren gesignaleerd. Eenden dus. Ach, de goede man probeerde er nog iets van te maken. Ik zal jullie de reactie van mijn dochter op dit hoogtepuntje maar besparen. Laat ik het zo zeggen, ze lijkt op mij.

Vlekken voor mijn ogen
En zo ging het zwijgzaam staren nog even verder. De omgeving werd steeds waziger en op een goed moment werd het echt te schemerig om nog een boom van een hert te onderscheiden. En toen…toen gebeurde het. Er waren twee everzwijnen gesignaleerd. Een collectief orgasme kreunde door onze schuilplaats. Alhoewel ik die twee zwarte bewegende vlekken in de verte eigenlijk zeer onbevredigend vond, maar goed we waren allang blij.

De weg terug was uiteindelijk nog het spannends, daar liepen we dan…gedwee achter een vreemde man aan door het pikdonkere bos. Bomen en takken ontwijkend, waarbij iedere graspol een hindernis was omdat je gewoonweg niets maar dan ook niets kon zien. En waag het niet om een lampje aan te doen, want daarmee zou je het wild wel eens af kunnen schrikken. De ironie…

Boze boswachter
Terug bij de verzamelplek sprak onze begeleider de wijze woorden dat “de natuur zich eenmaal niet liet plannen”. Waarop ik hem vroeg waarom er dan eigenlijk nog wildroosters werden gemaakt. Maar dat bleek dus een heel ander soort rooster te zijn. Weer wat geleerd. Ook mijn grap dat we door zijn te laat komen het hert van half negen hadden gemist, kon hij niet waarderen. Ik denk dat ik, als ik nog even door was gegaan met pesten, ik alsnog wild had kunnen zien die avond….

Het werd al met al dus een avond om nooit te vergeten. Ik had het dan ook voor geen goud willen missen. Een euro was genoeg geweest.

Volgend jaar weer!
Volgend jaar gaan we het anders doen. Ik althans, dochterlief is er nog iets te jong voor. Ik ga dan gewoon in het schemerdonker op het uiterste puntje van het terras zitten en zet het op een zuipen. Gegarandeerd dat ik dan uiteindelijk ook wazig zal gaan zien, heel blij word van passerend pluimvee en ongeveer bij glas 7 zwarte vlekken voor mijn ogen krijg. Om nog maar te zwijgen van de spannende, waggelende terugweg door het donker, alleen even oppassen dat ik dan niet met een vreemde vent meeloop.

Ik ga dan overigens wel voor een fles Jägermeister denk ik. Dan weet ik in ieder geval zeker dat ik die avond minimaal één hertje zie.

Advertenties

Eén reactie to “Maak me wild…”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Into the wild: de herkansing | feetjeblogt - 16 augustus 2015

    […] jaar geleden rond deze tijd beloofde ik plechtig om nooit meer een georganiseerde poging tot wildspotten te doen. En toch trapte ik er dit jaar weer in. Met boter en […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: