Ballast

8 Mei

geenCobus en Teun. Mijn man en ik waren het er al snel over eens, zo zouden onze zonen gaan heten. Het lot besliste echter anders, we werden de trotse ouders van drie prachtige meiden. Maar ja, het bleef wel kriebelen.

Noem het een wanhoopsdaad, compensatiegedrag of dierenmishandeling, het is mij om het even maar mede daarom hebben wij nu twee katers in huis die naar deze ‘reservenamen’ luisteren.

Sowieso is het voor het hormonaal evenwicht beter dat er nog wat extra testosteron in huis is, dan voelt mijn man zich niet zo heel verloren tussen al dat vrouwengeweld. Toch fijn voor hem dat er nog twee levende wezens in huis zijn die hij met ‘mannen’ aan kan spreken. Alhoewel……mannen?

Alle mannen zijn hetzelfde…..
Met katers is het een beetje net als met kerels…in het begin zijn ze lief, leuk en schattig maar gaandeweg is dat schattige er wel vanaf en (alhoewel ze op momenten zeer aaibaar blijven, dat wel) ga je ze ruiken. Big time.

In die fase zitten we nu met Teun. Als een echte vent sproeit hij het hele huis onder alsof hij zeggen wil “dit is mijn domein, blijf uit de buurt!” Daarbij zit hij altijd eerste rij in de echtelijke sponde en probeert hij steeds meer datgene wat hij waarneemt ook in de praktijk te brengen.

Het blijft bij proberen, maar het is verdomd sneu voor Cobus om te zien hoe hij in zijn nekvel wordt gebeten en wanhopig wordt geswaffeld door zijn jongere broertje. Hij verzet zich overigens niet, je ziet hem meewarig kijken en hoort hem bijna denken “dat is leuk Teun, zo doggystyle, maar je bent en blijft een kat”. Bovendien weet hij als geen ander wat zijn broer boven het hoofd hangt.

De baas in huis…dat is het vrouwtje!
Want moeder de vrouw lijkt dan wel een leuk, liefhebbend baasje maar op het moment dat er teveel testosteron het huis binnendringt blijkt ze zich te ontpoppen tot een koele, kille beul met maar één doel voor ogen: de toenemende mannelijkheid in haar huis zo rap mogelijk de kop in te drukken.

En dat moment is voor Teun dus nu aangebroken.
Geheel in stijl zong ik hem vanochtend toe. “Daar sta je dan….de dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier. Ben je er klaar voor? Zul je dat ooit echt zijn?” (echt mensen, dit nummer is zo breed inzetbaar….) om hem vervolgens in zijn reismand op te sluiten. Om het geheel een beetje aan te kleden heb ik er een roze kussentje ingelegd, zo sadistisch ben ik dan ook wel weer.

Ruwe bolster…
Klinkt allemaal heel stoer, ook mijn voornemen om straks bij het afscheid al grappend ‘De ballen!’ te roepen, maar de waarheid is dat ik de dierenkliniek straks met pijn in mijn buik verlaat. En pas weer opgelucht ademhaal als ik een verlossend telefoontje krijg met de mededeling dat alles goed is gegaan.

Wat dat betreft ben ik ook net een vent. Grote bek, maar een heel klein hartje.

Advertenties

2 Reacties to “Ballast”

  1. guttergirlie 8 mei 2013 bij 17:43 #

    Geen zorgen, een castratie is geen grote ingreep, het is altijd zo: de mannen komen er weer makkelijker van af dan de vrouwen! 😉
    Maar natuurlijk ben je altijd opgelucht dat het allemaal goed gegaan is!

  2. feetjeblogt 8 mei 2013 bij 21:08 #

    Uiteindelijk hebben ze hem ook geopereerd aan een navelbreukje, was vooraf nog niet zeker. Maar alles is goedgegaan en hij loopt alweer heel macho door het huis. Met geknapt ego, dat wel 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: