De Vrede van Utrecht

14 Apr

geenDit jaar bestaat de Vrede van Utrecht 300 jaar. En dat wordt gevierd!

Junkie XL aka Tom Holkenborg vertelde op televisie hoe hij gevraagd was om de muziek te verzorgen van het symfonische openingsspektakel ‘De Slag om Vrede’, wat voor hem een mooi moment was om zijn historische geheugen op te frissen.

Want waarom kwamen al die landen nu precies naar Utrecht of all places om over vrede te onderhandelen? Na één blik in de geschiedenisboekjes had Junkie XL het antwoord: het kwam vooral omdat Utrecht bekend stond om zijn goede infrastructuur.

Ik hoorde het hem zeggen en op dat moment knapte er iets in me. Ik was namelijk in Utrecht een aantal weken geleden. Een bezoekje dat me nog lang bij zal blijven.

Onverwerkt trauma
Vooropgesteld, ik ben geografisch een enorme kneus. Ook al heb ik vroeger jaren bij de padvinderij gezeten en zou ik theoretisch de weg moeiteloos moeten vinden, nog altijd is ‘verdwalen’ my middle name. De dag dat de TomTom werd uitgevonden sprong ik dan ook een gat in de lucht. Sindsdien kom ik altijd overal op mijn bestemming aan. Behalve dan in Utrecht.

Utrecht is namelijk stiekem een synoniem voor doolhof. De opdracht leek simpel: parkeren in de garage van de Bijenkorf. Dit blijkt echter een parkeergarage te zijn waar je maar op één manier in kunt rijden; Kant A zullen we maar zeggen. Helaas stuurde mijn boezemvriend Tom mij steevast richting Kant B. Na 4  vergeefse pogingen, waarbij ik menig smal doodlopend straatje ben ingereden (want hé, waarom wegen maken die logisch op elkaar aansluiten?) heb ik aan maar liefst 6 (!) verschillende Utrechtenaren de weg gevraagd.

Hun antwoorden hadden één ding gemeen. Alle zes slaakten ze een diepe zucht, keken mij vol medeleven aan en vervloekten hun eigen binnenstad. Een greep uit de reacties:

“Ach gut meid, je bent zo vlakbij. Maar je mag er niet in vanaf hier. Je moet eerst helemaal de stad weer uit.”
“Ja, dan moet je daar naar rechts en…oh nee, daar is het ook weer opengebroken, tja dan weet ik het ook zo snel niet”
“Wat? Hebben wij hier een Bijenkorf?”

Domme stad
Echt waar, ik heb het best lang volgehouden. Drie kwartier heb ik doelloos rondgereden in de Domstad (wat mij betreft een hele goede naam voor dit verschrikkelijke labyrint), terwijl het zweet met uitbrak. Katie Melua zong ooit over 9 miljoen fietsen in Beijing…nou beste Katie ik kan je vertellen, in Utrecht rijdt minstens het dubbele aantal. Extra obstakels in een toch al niet te doorgronden stratennetwerk.

Op van de zenuwen kwam ik vervolgens ook nog op de busbaan terecht, waar ik overigens vriendelijk op werd gewezen door de lieve chauffeurs van lijn 35 en lijn 122. Niet dat aanhoudend toeteren en seinen met lichtsignalen mijn auto ineens vleugels gaf waardoor ik vroegtijdig de baan kon verlaten, maar goed. Zij konden natuurlijk ook niet weten dat ik geen batmobiel bezit.

Uiteindelijk is het goed gekomen en kwam ik (nota bene per ongeluk) na een uur aan op de plaats van bestemming. Ik parkeerde de auto met maar één gedachte: dit nooit meer.

Logische verklaring
Ik kijk naar Junkie XL die enthousiast zijn verhaal doet over alle feestelijkheden. Het klinkt allemaal heel verleidelijk, maar mij zie je voorlopig niet meer terug in Utrecht. En daar heb ik vrede mee.

Als Junkie XL zich inderdaad heeft verdiept in de historische feitjes weet hij ook dat de onderhandelingen rondom de Vrede van Utrecht bijna anderhalf jaar hebben geduurd. Ik weet inmiddels hoe dat komt. Eigenlijk een heel logische verklaring. Het heeft gewoon anderhalf jaar geduurd voordat iedereen dat vermaledijde stadhuis in Utrecht had gevonden…….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: