WIDM: zakkenrollen in Zuid-Afrika

26 Jan

geen** Hieronder mijn WIDM blog die vrijdag 25 januari 2013 is verschenen op www.viva.nl **

Daar liepen ze dan. De één als een bang schoolmeisje met knikkende knietjes aan de beschermende hand van ander. Die zich ontpopte als een doortastende moederkloek met fototoestel én richtingsgevoel. Op naar the big five!

De opdracht voor Zarayda en Paulien leek makkelijk: volg de route op het kaartje en fotografeer de big five. De locaties van de beestjes waren door de rangers al keurig op een kaartje aangegeven. Of zoals Paulien opmerkte: “dus op deze hoek staat een neushoorn op ons te wachten?”.

Het onmiskenbare geluid van een olifant
De neushoorn op de kaart bleek Tania in een kooi te zijn. Die, zodra ze het dynamic duo in beeld kreeg, direct om aandacht begon te schreeuwen. “Wij praten zachtjes, want wij zitten niet in een kooitje”, was het antwoord van Paulien. Een nette manier om te zeggen “wijf, doe niet zo hysterisch”.

De fotografieopdracht veranderde in een ‘bevrijd-je-medespelers-uit-een-kooi-opdracht. Tania overhandigde de Leeuwensleutel aan de dames die vrolijk hun pad vervolgden. Met een geruststellend “we komen je al dan niet straks bevrijden” lieten ze Tania achter. Om een lang wandelsafari-verhaal kort te maken: alle medespelers werden vrij eenvoudig gevonden (in tegenstelling tot het geld) en bevrijd. Opmerkelijk: Carolien werd gevonden doordat ze een uilengeluidje (oehoe, oehoe) maakte. Waarop de rest direct wist: dat moet de olifant zijn!

Look who’s back!
Het laatste kooitje wat werd aangetroffen bevatte de buffel, formerly known as Tim. Je weet wel, de kandidaat die vorige week op zo’n rare manier het toneel verliet. Zonder vragen te stellen ging de sleutel in het slot en werd ook hij bevrijd. Tot zijn eigen stomme verbazing. Hij had van de redactie zelfs onderhandelmateriaal meegekregen in de vorm van 3 kokers (daar zijn die krengen weer, wat zit erin??).

De kokers had hij niet nodig, dus hield hij ze nog even bij zich, veilig in zijn achterzak. Veilig? Kees Tol besloot om één kokertje een lift te geven in zijn eigen rugzak. Kees beschikt over veel talenten, waarvan zakkenrollen er dus één is (later zagen we trouwens dat er ook een topchoreograaf in hem schuilt, getuige het olijke WIDM dansje… enkel, enkel, dubbel…)

Nieuwsgierige aagjes
Enfin, kokers die uit je broek steken houd je nooit lang verborgen, dus Tim moest al gauw tekst en uitleg geven aan de rest van de groep. Unaniem werd vervolgens besloten om één van de kokers open te maken. (Unaniem betekent dit seizoen trouwens iedereen behalve Kees).

In alle kokers (jawel, uiteindelijk gingen ze alledrie open!) bleek een blanco stuk fotopapier te zitten. Viel dat even tegen. En nee Paulien, niemand had toevallig een flesje ontwikkelvloeistof op zak… maar toch goed dat je het vroeg, je weet tenslotte maar nooit.

Adrenalinemensjes versus taalvirtuozen
Met de eerste opdracht was geen geld verdiend, op naar de tweede opdracht! Vier spelers zaten in een rotsachtig decor te wachten op passerende medekandidaten. Deze ‘adrenalinemensjes’ (zoals Paulien ze noemde) bewogen zich via staalkabels voort boven het water terwijl hen door de anderen van alles werd toegeroepen. Geen aanmoedigingen, maar woorden die ze moesten onthouden en herhalen zodra zij aan de overkant waren.

Een (ezels)brug te ver
Klinkt makkelijk, maar met het ruisen van een waterval, woorden als ‘chronisch vermoeidheidssyndroom’, het spraakgebrek van zeemeermin Tania (kotsnijverheidstentoonstelling?) en Zarayda (fucked?) plus de overbodige aanwijzingen van Paulien “Goederenwagon! Als in dat liedje van Kinderen Voor Kinderen over Brabant!” bleek dat nog knap lastig.

Paulien, met haar psychologie van de koude grond, noemde niet alleen de woorden maar ook de bijbehorende betekenis, etymologie en een zestal synoniemen. Driehonderd ezelsbruggetjes per woord doorkrijgen terwijl je zelf op een staalkabeltje balanceert. Succes gegarandeerd. Not. Goed gedaan molletje.

Rode kaart!
Met ‘the magic bus’ (ander woord voor klein wit busje met aanhanger) werd het gezelschap naar de rand van het Krugerpark gebracht alwaar de executie from hell plaatsvond. Na de gebruikelijke test zat iedereen er klaar voor toen plots bleek dat iedereen eerst een kaart moest trekken. Een groene kaart betekende dat je een medespeler vrij mocht stellen.

De spanning was te snijden. Iedereen trok een groene kaart. Iedereen… behalve Tania. Zij gaf haar rode kaart aan Kees: voor hem ging de executie dus door. Zijn opluchting bij het zien van een groen scherm (dus door!) was zo’n oprechte uitbarsting van opluchting dat ik hem per direct van mijn verdachtenlijstje heb afgestreept.

Niemand koos voor Daniël, dus de laatste kaart was voor hem. Een groene gelukkig, maar dat deed niets af aan het feit dat hij zich behoorlijk genaaid voelde. En verschrikkelijk eenzaam. Het is dat het niet live is, anders was ik direct naar Zuid-Afrika gevlogen om hem te troosten……

Stand van de pot: € 6230
Mijn mol: Paulien
Exit: niemand

CC foto’s: still filmpje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: