Alles of nić

Goh. Vooraf voelde het een beetje als een plichtpleging, nog even bloggen over de laatste 4 achtste finales. Wist ik veel dat Kroatië zich niet -volgens de verwachtingen- van de mat liet spelen. Of dat kampioen Frankrijk toch niet zo onschendbaar blijkt. Laat staan dat alle doorstromers uit de ‘poule des doods’ één ronde verder al dood zouden bloeden. Figuurlijk dan hè.

Feitelijk was tot nu toe maandagavond de beste avond van het toernooi tot nu toe. Voelt alsof ik moet gaan bloggen op het (onverwachte) hoogtepunt, terwijl we nog best spannende wedstrijden te gaan hebben. Laten we hopen dat ik het mis heb en het alleen nog maar mooier gaat worden. Want man oh man oh man….dit is toch wat zo’n toernooi zo mooi maakt?

Hartstocht

Goed. Gelijk door de zure appel heen bijten maar? Hebben we dat gewoon maar gelijk gehad, krijgen de andere wedstrijden ook de aandacht die ze (wel) verdienen. Want tja, de eerste vier 8e finales zitten erop, tijd om even terug te blikken. En daar hoort ook het herbeleven van eventuele pijnlijke momenten bij….

Want die oranje leeuw van ons bleek gistermiddag gewoon een grote, oranje jeweetwelkater. Het was niet best en dat is een understatement.

Hogere wiskunde

Als Spanje een stier is, dan is onze eigen Rafael van der Vaart de rode lap. Misschien wat ijdel om te denken dat zijn laatdunkende uitspraken over het Spaanse elftal de motivatie waren voor de slooppartij van gisteravond, maar het voelt wel goed.

Dus we houden hem er in. Spanje liet gisteren aan onze Raf zien wat ze waard zijn. Al begon dat wel ietwat moeizaam.

Voetbalsprookje

Nee, de titel hierboven slaat niet op het Nederlands elftal. Nog niet, want natuurlijk hoop ik dat hen een lang & gelukkig toernooi wacht. Met hun 0-3 overwinning op Noord-Macedonië hebben ze de poulefase mooi afgerond, nu is het afwachten op wie hun tegenstander gaat worden in Hongarije straks.

Over de wedstrijd van gisteren heb ik dan ook niet veel te bloggen. Sowieso een ploeg die zeker is van de overwinning tegenover een ploeg die zeker weten naar huis gaat….dat levert vaak niet de meest spannende wedstrijden op. Al waren er volop hoogtepunten hoor, daar niet van. Het samenspel voorin (ik zou niet langer Malen over wie ik op moet stellen volgende wedstrijd), de geweldige schijnbeweging van Stekelenburg, het kippenvelafscheid van Goran Pandev die zijn laatste wedstrijd als international speelde, Frenkie de Jong (ja, Frenkie is een hoogtepunt op zichzelf. Ik blijf het gewoon iedere blog herhalen).

Natuurlijk ben ik plaatsvervangend trots, maar het ging niet écht meer ergens om en dat is toch wel vaak wat een wedstrijd nét even wat extra’s geeft. Nu voelde het vooral als een uitzwaaiwedstrijd, op weg naar de volgende ronde. Goed gedaan en nu door!

Vluchten kan niet meer

**Soms wordt je blog ingehaald door de tijd. En in dit geval is dat alleen maar fijn. Vanavond verscheen het bericht online dat de UEFA de aanvoerdersband van Neuer heeft goedgekeurd en er geen acties volgen. Ik kies ervoor om dit blog wel online te laten staan -de onderliggende boodschap blijft belangrijk- , maar goed om dit vooraf wel mee te geven**

“When your sport is played and followed by millions of people, your actions have an enormous impact on society. That brings a responsibility that football cannot ignore.”

Amen UEFA. Amen. Een krachtige quote op een belangrijke dag. Vandaag, op Wereld Vluchtelingen Dag, bracht zij dit prachtige statement in woorden én daden.

Door te laten zien dat ze verschillende initiatieven financieel ondersteunen en door jonge vluchtelingen uit te nodigen voor de wedstrijd Italië-Wales. En door dus bovenstaande quote te tweeten. Prachtig.

Prima joh

Wat. Een. Wedstrijd. Maar echt. De beste, leukste, mooiste tot nu toe. Genoten van de eerste tot de laatste minuut. En, eerlijk is eerlijk, ik was er ook echt wel even aan toe hoor.

Nee, ik heb het niet over de 2e wedstrijd van het Nederlands elftal tegen Oostenrijk, daar kom ik later nog wel even op terug. Ik heb het natuurlijk over de kraker Portugal-Duitsland. En hoe de Duitsers Ronaldo & Co weer even terug de schaduw in duwden met een 2-4 uitslag. Hoe dan? En ook: wie had dat goed voorspeld in zijn of haar voetbalpool? Dan heb je winst gemaakt vanavond hoor, wauw.

WaterWonder

Dan kun je je nog zo inzetten op ‘gezonde voedingscampagnes’, de kans dat het je lukt om door te dringen bij de doelgroep is ontzettend klein. Omdat het vaak een betuttelende insteek heeft, de alternatieven naast ongezond ook lekkerder en goedkoper zijn, maar vooral omdat zodra iets voelt als moeten het direct al zijn glans verliest. En ja, als dan je rolmodellen zich lenen voor chipsreclames…dan voel je je nog gesteund ook.

Alleen daarom al was de actie van Ronaldo zó top. Nonchalant de flesjes cola van de sponsor uit beeld schuiven en een fles water omhoog houden. “Drink water”, zo luidde zijn boodschap. Daar kan dus geen marketingcampagne tegenop!

Dubbel D

Nee, dit blog gaat niet over een cup. Ook niet over de EK-cup, want ik ben nog niet zo optimistisch dat ik na gisterenavond denk dat ‘we’ Europees Kampioen gaan worden. Eerst maar eens deze stijgende lijn doorzetten.

Nee, dubbel D staat in dit geval voor Denzel Dumfries. De man die het hoofd koel hield en het Nederlands Elftal de uitslag gaf die ze gister verdiende: winst!

Onbelangrijke bijzaak

Ik had al mijn motivatie bij elkaar geraapt en me voorgenomen dit toernooi weer in de huid van ‘Voetbalvrouw’ te kruipen en te gaan bloggen. Omdat toernooien nu eenmaal mooie, onvergetelijke verhalen opleveren. Hilarische momenten wisselen verontwaardiging en verbazing vaak af. Alleen al de vraag ‘Waar gaat Joachim Löw als eerste aan ruiken?” is al een blog op zichzelf waard. Tja, voetbal wordt niet voor niets de belangrijkste bijzaak ter wereld genoemd. Het levert altijd wel gespreksstof op.

Boy was I wrong. Zeker na gisteren. Voetbal is één grote onbelangrijke bijzaak.

Een bord vol

“Wil je ook nog even afscheid nemen?”

Ik besef dat mijn woorden meer dwingend dan vragend klinken. Boos legt ze haar boek neer en glijdt van de bank. Loopt naar buiten, gaat bij haar zussen zitten en aait de kat. Plichtmatig haast. Ondertussen observeert ze de tranen van haar zussen. Na een paar keer aaien is het mooi geweest en gaat ze weer naar binnen. Terug naar haar boek. De verontwaardiging buiten is voelbaar. Ik probeer uit te leggen dat iedereen op zijn eigen manier met de situatie omgaat. En dat dat goed is, ook als we het niet van elkaar begrijpen.